Volledig scherm
Koekhappen op de camping. © documentaire Vakantie voor Iedereen

Gescheiden werelden in Hoek

HOEK - Vluchtelingen en vakantiegangers leefden samen op één vakantiepark. Kon dat goed gaan? ,,We hebben aardig gepolderd in Zeeuws-Vlaanderen’’, zegt locatiemanager Fokke Osterthun van het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers. De film ‘Vakantie voor iedereen’ vertelt het verhaal, van twee kanten.

In de documentaire ‘Vakantie voor iedereen’ portretteren de Amsterdamse filmmakers Rik Lauwen, Mark Koster en Annelies Wezenberg de vluchtelingen, vakantiegangers, vaste bewoners, COA-medewerkers en de parkeigenaar van Marina Beach in Hoek. Ze laten zien hoe het eraan toegaat in deze ‘microsamenleving’. Ze willen niet (ver)oordelen, niet met de opgeheven of priemende vinger wijzen en de werkelijkheid ook niet mooier maken dan die is. ,,We gingen er open in. Gewoon draaien, in het grijze midden. Met het gehuil en geknuffel aan de éne kant en het geschreeuw aan de andere kant.’’

Artis

En dus zie je in de film toeristen en vluchtelingen met elkaar voetballen, zie je dansende en koek-happende Nederlandse, Syrische en Iraakse vrouwen en kinderen en zie je de Brabantse eigenaar van Oostappen Groep, Peter Gillis, die iedereen joviaal de hand schudt. Maar je ziet ook de vakantiegangers, recht voor hun raap, die zich rot schrikken als ze horen dat er asielzoekers op hun camping zitten en die het eigenlijk een onmogelijke combinatie vinden: vakantiegangers en vluchtelingen op één park, gescheiden door een hek. ,,Het is net Artis, je kunt hier naar de apen kijken.”

Vooral het hekwerk tussen het asielzoekerscentrum aan de éne kant en de camping aan de andere kant stuit de toeristen en vaste bewoners tegen de borst. ,,Rode linten, het lijkt wel een gevarenzone, ik dacht eerst dat er asbest lag”, zegt de Brabantse Frans tegen mede-vakantievierder Gerard. ,,Dat is toch niet normaal.’’

Ontdooien

Volledig scherm
Eigenaar Peter Gillis van de Oostappengroep maakt een selfie met een asielzoeker. © documentaire Vakantie voor Iedereen

Kim en Mirco woonden in hun woonplaats Arnhem naast asielzoekers. Ze zijn vanwege de overlast verhuisd. Op Marina Beach nemen ze, ondanks hun argwaan en negatieve houding, een kijkje aan de andere kant van het hek. Annelies Wezenberg: ,,Je ziet ze ontdooien. Ze maken praatje met een christelijk Iraans stel. Het zijn dus niet alleen maar moslims, concluderen ze. En ze waren heel aardig.”

In de aankondiging van de film wordt de opvang van asielzoekers in Hoek als ‘bijzonder sociaal experiment’ neergezet. Hoewel de opvang nooit als zodanig bedoeld is, is dat volgens Wezenberg, Lauwen en Koster wél wat er gebeurde. ,,Op het hoogtepunt van de vluchtelingencrisis was heel Nederland in paniek. En in Hoek draaide de camping gewoon door, terwijl er ook nog asielzoekers werden opgevangen. Dat was uniek in Nederland.”

Eigenaar Peter Gillis vindt dat hij het maatschappelijk probleem moest oplossen en de asielzoekers wel moest opvangen, ‘want in de goot, dat ziet er ook niet uit’. Al gelooft burgemeester Jan Lonink van Terneuzen (indertijd na een operatie met zijn neus in verband) niet dat Oostappen enige charitatieve motieven had.

Onafhankelijkheid

De filmmakers die tijdens de opnames zelf in een blauwe stacaravan verblijven, benadrukken dat ze zelf ‘nog geen euro’ hebben verdiend aan de film. Koster: ,,Onze onafhankelijkheid stond voorop, we wilden zonder inmenging van COA, Oostappen, omroep, fonds of wie dan ook kunnen filmen.”

Het betekent wel dat inkomsten uit de filmvertoning meer dan welkom zijn en dat het drietal iedereen uitnodigt om naar de première zondag in Amsterdam te komen. Tickets à 10 euro zijn te koop bij De Balie, debalie.nl