Zweven als een vogel in de Zeeuwse lucht: ‘Kriebels in de buik? Check!’

videoARNEMUIDEN - Wie op zoek gaat naar avontuur in eigen provincie kan niet om vliegveld Midden-Zeeland heen. Je kunt er onder andere parachutespringen, een helikoptervlucht maken en zweefvliegen in een houten toestel van zestig jaar oud... En dat laatste is uniek in Nederland.

Volledig scherm
Zweefvliegen met piloot Willem den Baars. © Dirk Jan Gjeltema

Mijn haren slaan wild tegen mijn gezicht, mijn oren suizen en ik houd mijn ogen – een tikje zenuwachtig – strak gericht op de sleepkist voor ons. Terwijl ik nog aan het verwerken ben hoe snel we van de grond zijn gekomen en hoe hoog we al in de lucht hangen, voel ik plots dat de kabel van het sleepvliegtuig in een ruk wegschiet. We zijn los.

Ons tempo vertraagt en de wind verdwijnt. Het is stil. Opgelucht haal ik adem vanwege het geruststellende feit dat we nog steeds stabiel in de lucht hangen. ,,Gaaf hè?” vraagt piloot Willem den Baars met een grote grijns op zijn gezicht. ,,Mega”, breng ik uit. Ondertussen neemt mijn hartslag langzaam maar zeker weer een normaal tempo aan.

Verzamelaarsobject

We zitten in een zweefvliegtuig. En niet zomaar één. Nee, we zitten in de Slingsby T.21B Sedbergh PH-1045. Een houten zweefvliegtuig van zestig jaar oud met een open cockpit en de passagiersstoel naast de piloot – in plaats van erachter zoals bij de moderne exemplaren vaak het geval is. Een verzamelaarsobject dat Willem even hiervoor nog met gepaste trots uit hangar 2C van vliegveld Midden-Zeeland in Arnemuiden rolt.

Volledig scherm
Piloot Willem den Baars legt uit waar alle meters in de cockpit voor staan. © Dirk Jan Gjeltema

Het roodgele gevaarte moet eerst naar de andere kant van het vliegveld worden gereden, omdat we tegenwind nodig hebben om op te kunnen stijgen. En eenmaal aangekomen op het vertrekpunt, is het meteen tijd om in te stappen. ,,Zet je beide voeten eerst maar op de stoel”, zegt de piloot. ,,Anders passen je benen er niet in.” Hij drukt op de vleugel aan de passagierskant zodat het toestel blijft stilstaan, terwijl ik me met enige moeite in mijn zitplaats wurm.

,,Kan ik mijn zonnebril ophouden?”, vraag ik twijfelend, zodra ik geïnstalleerd ben. ,,Als je hem na de vlucht nog wilt hebben niet”, maakt hij duidelijk om me vervolgens een speciale vliegeniersbril te overhandigen. Ik neem het ding aarzelend aan, trek het over mijn hoofd en lach om hoe onnozel dit eruit moet zien. ,,Mooier ga je er niet van worden”, bevestigt Willem grinnikend mijn vermoeden.

Kriebels? Check!

Het sleepvliegtuig, waaraan ons toestel met een kabel bevestigd is, draait warm en de piloot - die inmiddels ook zit - legt me in een notendop uit waar alle meters in de cockpit voor staan. De kilometers per uur, de hoogte vanaf de grond en het aantal meters dat je stijgt of daalt per seconde. ,,We hopen straks in de lucht zo veel mogelijk te stijgen, maar dat is afhankelijk van de thermiek”, zegt hij.

Quote

Kriebels in de buik? Check!

Mijn vragende gezicht maakt duidelijk dat die uitspraak voor mij wat meer uitleg behoeft en Willem vervolgt zijn verhaal: ,,Thermiek wordt veroorzaakt door de zon. Doordat de lucht boven de grond opwarmt en stijgt binnen de omringende, koelere lucht, ontstaan er thermiekbellen. En daar moeten zweefvliegers gebruik van maken om zonder motor te kunnen vliegen. Zonder thermiek zakken we langzaam weer naar beneden.”

Maar waar en óf die thermiek er is, is vanaf de grond niet te zien. Dit verschijnsel moeten we in de lucht gaan zoeken. ,,Zullen we gaan?” vraagt de piloot retorisch. Ik heb nog niet geknikt als de sleepkist voor ons al in beweging komt. Het toestel maakt vaart en we komen los van de grond. Dan gaat het snel. Met een kilometer of honderd per uur stijgen we op en binnen enkele seconden hangen we vijfhonderd meter boven de grond. Kriebels in de buik? Check!

Adrenalinekick

We vliegen langs het Veerse Meer en draaien een rondje in de lucht. ,,Het is prachtig helder vandaag”, constateert Willem. ,,Kijk. Daar zie je Goes, de Zeelandbrug, en helemaal aan die kant de kerncentrales van Doel.” Ik vergaap me aan het uitzicht en realiseer me beetje bij beetje dat ik zweef. Hoewel ik al vaker in een vliegtuig heb gezeten, is een vlucht in zweefvliegtuig weer een totaal andere gewaarwording.

Zeker wanneer je in een zweefvliegtuig zit zonder kap over je hoofd, brengt dat een heel andere dimensie met zich mee. Aan de ene kant voel ik me extra kwetsbaar, zo open en bloot in de lucht. Aan de andere kant voel ik me zo vrij als een vogel. En dat tweede gevoel heeft absoluut de overhand. Helaas kan ik daar maar kort van genieten, want de thermiek blijkt zowat uit de lucht te zijn verdwenen.

Terwijl andere zweefvliegers die ochtend nog zo’n 600 kilometer hebben afgelegd zonder motor, hangen wij binnen een kwartier alweer voor het vliegveld om te landen. Maar niet voordat Willem mij nog één keer een adrenalinekick heeft bezorgd. Hij draait de neus van het vliegtuig opzij en zet de romp daarmee dwars tegen de wind in. Door deze sliplanding dalen we snel en voor ik goed en wel ben bekomen van de schrik, komen we zachtjes neer de grond. ,,Geweldig!” is de beste omschrijving die ik zo snel kan bedenken voor deze ervaring.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement