Volledig scherm
Foto ter illustratie (niet de man uit het verhaal) © Getty Images

Was de hele wereld maar zoals deze mooie mensen

VLISSINGEN - Enkele weken geleden vroegen we u, uw verhalen over spontane hulp van andere mensen met ons te delen, in de overtuiging dat er meer vriendelijkheid om ons heen is dan je soms zou denken. We kregen verschillende lieve verhalen van lezers, waarvan u hier een selectie vindt.

Hij zei: alleen al daarvoor heb ik je geholpen

Het is alweer een aantal jaren geleden. Ik zou een paar dagen naar mijn tante gaan in Den Haag en kwam na een werkdag aan bij de Westerscheldetunnel. Je kon toen nog contant of met je pinpas betalen, maar niet met de creditcard. Ik had echter geen geld bij me en mijn pinpas was kwijt. Gelukkig stond achter de mevrouw aan de kassa een meneer een envelop, zijn naam erop schreef en me liet beloven het geld daarin terug te geven. De naam op de envelop was ook die van mijn overleden pa. De maandag daarop kwam ik terug bij de Westerscheldetunnel en zag de man bij de kassa’s lopen. Ik deed mijn raam open, riep zijn naam en gaf hem de envelop met een handkus. Hij zei: ‘Alleen al daarvoor heb ik je geholpen, bedankt voor je eerlijkheid!’ Ik ben hem nog steeds dankbaar voor het vriendelijke gebaar, wat mij een uur tijd en ergernis heeft gescheeld. Ik kwam ook als herboren terug van mijn weekendje. Lieve meneer: nogmaals bedankt!

K. Sluiter

Diep onder de indruk van dat edelmoedige gebaar

In 1989 werd aan een aantal Afrikaanse asielzoekers in Heinkenszand een woning toegedeeld. Er was veel commentaar in de buurt, maar het waren aardige jonge mannen die graag bij mij, mijn echtgenoot en onze vijf kinderen een kopje koffie of een wijntje dronken. Ook vertaalde ik soms brieven in het Frans, want ze spraken geen Nederlands. Na een paar maanden werden Jean en een paar andere jongens overgeplaatst naar Landgraaf en ging het contact over. Een maand later overleed mijn man. Jean belde en vertelde dat hij met zijn vrienden elke maand 50 euro wilde overmaken want bij een sterfgeval waren ze dit gewend in hun land om elkaar te helpen. Natuurlijk heb ik het geweigerd en uitgelegd dat wij in Nederland goede voorzieningen hadden maar ik was diep onder de indruk van dit edelmoedige gebaar van iemand die zelf niets had. Hij was voor mij een reddende engel, ook al had ik het geld niet nodig maar hij gaf mij een extra steuntje om in deze moeilijke tijd verder te komen.

Inge Albers

Was de hele wereld maar zoals deze mooie mensen

Op een tropische zomerse middag vatte ik, na een uur heerlijk banen te hebben gezwommen in het buitenbad Den Inkel in Kruiningen, de terugweg naar Kloetinge aan op mijn koersfiets. Na een tijdje sloeg het noodlot toe. ’Pang!’: een klapband. Deze keer had ik ook geen reserveband bij me. Het was nog tien kilometer lopen in de hitte, maar mijn zoon Adam moest over twee uur al worden opgehaald bij de kinderopvang. Na ongeveer twee minuten stopten een moeder en dochter in een auto. Ze hadden boodschappen gedaan en moesten terug naar Schore, wat niet bepaald op de route lag. Desondanks mocht ik mijn wiel afkoppelen en in de kofferbak laden. We hadden een leuk gesprek en waren zo in Kloetinge. Na het uitladen van de fiets vroeg ik vriendelijk hoe ik ze ooit kon bedanken voor deze autorit. Het antwoord was simpel: ‘Niet’. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Was heel de wereld maar zoals deze mooie mensen.

Emiel Goudzwaard

Helemaal naar huis geduwd door een lieve mevrouw

Drie jaar geleden ben ik in Goes-Zuid, ter hoogte van de Agrimarkt met mijn scootmobiel blijven steken. Een heel lieve mevrouw met haar dochtertje op de fiets is gestopt en heeft mij helemaal naar huis geduwd in de Ruijterlaan! Ik heb geen naam of adres van deze mevrouw, en zou haar alsnog heel graag willen bedanken! Ik hoop dat het via de PZC gaat lukken.

Miki Notenboom

Keurig gekleed kwam hij vragen of hij ons kon helpen

De derde week van april, collecte voor de Hartstichting. De coördinatrice Els en ik reden bij Colijnsplaat, toen we moesten keren. Els draaide een oprel op (Noord-Bevelands voor opgang op een stuk bouwland) en ja hoor, de vette en natte klei vloog ons rond de oren. We konden geen kant meer uit! Hoe meer Els haar best deed, hoe vaster we in de klei kwamen te zitten. Ik duwde tegen de motorkap maar helaas, niets hielp. Opeens kwam er een jongeman van de dijk af. Hij had zijn auto op de afrit van de snelweg laten staan en kwam, keurig gekleed en met nette schoenen aan, vragen of hij ons kon helpen. Hij gaf aanwijzingen, begon te duwen en binnen geen tijd stonden we weer op de weg. Voordat we hem goed en wel fatsoenlijk konden bedanken, was hij het talud alweer opgeklommen, stapte in zijn auto en was weg. Dus mocht onze reddende engel dit lezen, nogmaals bedankt van Els en Hanny!

Els en Hanny

Natter en vermoeider kon ik niet worden

Een wolkbreuk, dat was het een paar jaar geleden op het viaduct tussen Goes en Heinkenszand, en ik was met mijn zware fiets net op weg van Goes naar Heinkenszand. Natter en vermoeider kon ik niet worden dus ik stapte af en strompelde te voet verder. Maar toen stond daar mijn Reddende Engel: een pickup van het Waterschap met een werknemer die bezig was ratten uit de sloot te vangen. Hij laadde mijn fiets op de pick-up en zette mij kletsnat en wel voor mijn huis af. Zo attent.

Jennie van Kampen

Een engeltje met de naam Angelino

Mijn vriend, die blind is, moet gebruikmaken van een iPhone. Dat apparaat heeft altijd weer kuren want als je blind bent raak je op het scherm dingen aan waardoor alles weg is. Ook deze keer was het weer mis en wij moesten dus weer naar de Mediamarkt waar we altijd prima worden geholpen. Maar dit keer moesten we de pincode hebben! Die lag thuis, dus werd besloten om maar een nieuwe eenvoudige telefoon te kopen. Toen vroeg een jongeman of hij ons kon helpen. Diverse vragen werden op ons afgevuurd, het ging de goede kant op en ik fluisterde mijn vriend in het oor: ‘We hebben een engel gevonden’. Na anderhalf uur zoeken werkte de telefoon. Wij waren helemaal blij en opgelucht. Toen we de jongeman bedankten met de opmerking ‘Je bent een engel’, stroopte hij zijn mouw op en liet ons zijn tatoeage zijn: een engeltje met de naam Angelino!

Piet Dekker en Anke Kroot

De dag eindigde met een gouden rand

Mijn man en ik waren met twee kennissen in de zomer van 2017 een fietstocht aan het maken om het Veerse Meer toen er een verschrikkelijke onweersbui kwam opzetten. Daar stonden we, bij Kamperland aan het water, niets anders in de buurt dan een dichtgespijkerd huis en een Dixi-toilet, onder een lucht die helemaal zwart werd. Er lag wel een oud vrachtschip aan de kant; de kinderen van dat gezin waren nog aan de dijk aan het voetballen. Toen we vroegen of we bij hen konden schuilen, zeiden ze: ‘Kom snel aan boord, want de bui barst zo los!’
We waren net aan boord toen het verschrikkelijk begon te onweren. We werden heel hartelijk ontvangen door voor ons onbekende mensen. Wij wonen zelf in Scherpenisse en toen we een praatje maakten kwamen we er achter dat de schipper oorspronkelijk uit Sint-Annaland kwam. Het was de familie Theunissen. Dus het ijs was snel gebroken.
Intussen was het echt noodweer geworden. De ene bui was nog niet voorbij of de andere kwam er al aan. Het werd inmiddels etenstijd en we werden gevraagd om mee te eten. Maar wij hadden alles bij ons. Zij waren met veertien personen aan boord en gingen gezamenlijk eten en wij met z’n viertjes in de stuurhut. Na het eten kwamen ze naar ons toe (het regende nog steeds hard): ‘Jullie wilden toch naar Veere? Als we daar nu eens naar toe varen dan ben je al een eind op weg’.
Ze brachten in de stromende regen onze fietsen aan boord, waarna we een mooie tocht naar Veere maakten: en dat voor mensen die je nog nooit hebt gezien, dat is toch wel iets geweldigs! Toen we in Veere aankwamen waren de buien voorbij en scheen de zon. We namen afscheid van de familie en bedankten hen heel hartelijk. Over betaling wilden ze niet eens praten.
De andere dag stonden er foto’s van de zwarte lucht in de PZC. Toen dachten we: ‘Hebben wij daar gestaan?’ Het was namelijk de plaats waar wij hadden gestaan. Dan hebben we toch heel veel aan onze redders te danken. De dag begon met een zwarte lucht maar eindigde voor ons met een gouden rand!

Familie M. Bolier

‘Ik kwam alleen maar op het lawaai af’

Omdat het nog redelijk vroeg was, mijn man nog niet thuis was en het koken voor het avondeten nog wel even kon wachten, besloot ik om nog een paar adressen voor mijn collecte te doen. Met de auto, want het was koud en miezerig. Tot mijn verrassing stond het hek voor een villa met een lange oprijlaan open. ‘O, ze zijn dus thuis’, dacht ik verheugd en reed door naar het huis. Maar na het aanbellen deed niemand open. Níet thuis dus. Bij het terugrijden merkte ik tot mijn schrik dat het hek nu opeens dicht was. Ik zat dus opgesloten.
Stom.. geen telefoon bij me. Nog maar eens getoeterd met het sein van S.O.S., telkens herhalend. Niets hielp. Maar opeens, na nog een kwartiertje, kwam er een man in het halfduister aanlopen. En toen ging het hek opeens vanzelf open. Ik bedankte de man, die de buurman bleek: ‘U bent mijn reddende engel’. Maar hij zei verbaasd: ‘Ik deed niets, ik kwam op het lawaai af dat maar niet ophield.’ Daarom heb ik hem een paar dagen nadien een kopie van het bijbelverhaal van de bevrijding van Petrus uit de gevangenis gestuurd. Die werd ook gered door een engel, waarbij de deuren vanzelf opengingen.

Nelly Nelisse-Jumelet

Ik ben hem eeuwig dankbaar

Nadat ik de huisartsenpost gebeld had dat ik benauwd was, bracht mijn man mij in zijn auto weg. Maar aan het eind van de straat kwam hij tot de ontdekking dat ik geen reactie meer gaf. Hij heeft mij toen buiten de auto gelegd en met succes gereanimeerd. Na een week ziekenhuis mocht ik weer naar huis. Ik ben hem eeuwig dankbaar.

Sylvia van Erven

Heeft u ook een mooi verhaal over een spontaan gebaar van vriendelijkheid? U mag het nog steeds mailen naar a.nijmeijer@pzc.nl

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement