wim jansen veere
Volledig scherm
PREMIUM
wim jansen veere © Ruben Oreel

Nieuw boek stelt predikant Wim Jansen gerust: ‘Ik wil dit gezegd hebben’

Wim Jansen was al eens in het ‘Vlammend Paradijs’. Nu is hij er weer, in dat verdwenen gehucht bij Terneuzen. Hij tekent er zijn vader en zichzelf in ‘O vader wij zijn samen geweest’. Jazeker, zijn nieuwe boek is belangrijk voor hem. Heel belangrijk. Wim Jansen: ,,Bij de voltooiing ervan had ik het gevoel: zo, dat heb ik in elk geval geschreven, want dit wil ik gezegd hebben.” Het stelt hem gerust: ,,Zeker als je weet dat een uiterst vervelende ziekte je bij de kladden heeft. Meneer K heeft zich op veel meer plekken uitgezaaid dan ik voor mogelijk hield.”

Wim Jansen had al eerder over de jaren van zijn jeugd geschreven, in ‘Boerenkind’ en ‘Vlammend Paradijs’. Hij bleef dat doen. Het werd hem steeds duidelijker dat veel van die verhalen over zijn vader gingen. Zo kwam hij op het idee om ze te bundelen binnen de jaren die hij met zijn vader deelde, de jaren 1950 tot 1977. In de inleiding van ‘O vader...’ zegt hij wat hij de lezer hoopt te vertellen: ‘wat mijn vader voor mij heeft betekend en nog betekent na zijn vroege overlijden en op welke manier de dood een rol heeft gespeeld in mijn jeugd.’ Dat alles tegen het decor van het Zeeuws-Vlaamse boerenleven. De titel is ontleend aan het gedicht ‘Voor vader’ van Hans Lodeizen.

Fragment uit boek:

Mijn vader wroette in de aarde, die donker openviel en de gele schatten in haar schoot zomaar voor het oprapen gaf. Het verwonderde hem altijd weer: je stopt een krieltje van niks in de grond, waaruit een groene, rijkelijk bloeiende plant oprijst, die op zijn beurt een groot aantal uit de kluiten gewassen nakomelingen voortbrengt. Voorraadkamers van voedsel uit een enkel knolletje. Niets wat gewoon was vond hij gewoon, mijn vader. Boer en dichter.

Wim Jansen (1950) is emeritus vrijzinnig predikant. Hij stond in Middelburg - de Koorkerk - Delft, Brouwershaven. Sinds pakweg twee jaar woont hij in Veere. De afgelopen jaren is er een hele reeks boeken van hem verschenen, over bidden, over het leven van een predikant, over geloof, over leven na de dood. Met titels als ‘Bron in je brein’, ‘Zingen aan de Styx’ en ‘Dominee zoekt God’. Vorig jaar publiceerde hij dierenverhalen in de bundel ‘O hemel, zei de krokodil’. En natuurlijk waren er al de boeken over zijn jeugd in de polders bij Terneuzen.

  1. Woonde ik maar in Zeeland, schreef ze terug
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Woonde ik maar in Zeeland, schreef ze terug

    In de week dat de ene buurman bedacht dat dit een goed moment was om zijn huis te gaan verbouwen, de andere buurman besloot zijn racemotor af te stoffen, onze kinderen de omschakeling naar zomertijd aangrepen als excuus om ‘s avonds pas te gaan slapen als de laatste ster aan de hemel was verschenen, de zoon zichzelf bekroonde tot getalenteerd moppentapper, de peuter prompt in een poepscheetfase belandde, staartdelingen mijn hoofd op hol brachten, en ik ook al geen beste thuiskapster bleek, we onze vakantie moesten annuleren zonder garantie er ooit een rooie cent van terug te zien, onze knusse stadstuin op het noorden bleek te liggen, de vaatwasser het loodje legde, de katten letterlijk de gordijnen in vlogen en ikzelf ook geen kind meer kon zien, viel het niet mee lichtpuntjes te vinden in deze hele lockdownellende.