Volledig scherm
Storm © Thinkstock

Monnikenwerk: Verstild onbehagen

BlogHet zal in de zomer van 2000 zijn geweest, dat wij met twee zoontjes in Renesse op vakantie waren. We kampeerden, fietsten veel en gingen naar zee. Bij een flinke wind werden de golven hoger en hoger. We vonden het prachtig.

Terug bij de boer waar we kampeerden, waren wij er behoorlijk enthousiast over. We maakten wat extra stormlijntjes vast, want de wind nam in kracht toe. Onze gastheer maakte zijn dagelijkse rondje langs de tenten. Hij had het er niet op, die wind. Hij keek en leek vooral niet relaxed. Veel woorden heeft hij er geloof ik niet eens aan gewijd. Maar wij werden ons wel bewust van de schade van De Ramp en we fietsten misschien net iets anders langs Schelphoek.

Op 17 januari was ik in Arnhem. We gingen 's avonds uit eten, liepen door de stad en de wind wakkerde aan. Er werd lacherig gedaan. De code oranje zouden wel weer voor niks worden afgegeven. De volgende dag raasde de wind over het land, blies voetgangers en vrachtwagens om, ontwortelde bomen maar de Oosterscheldekering ging nu niet dicht.

100% Zeeuw

In de serie 100% Zeeuw spreken Zeeuwen uit wat hen Zeeuws maakt. Het water speelt vaak een rol, De Ramp bij ouderen, de kering bij jongeren. Uit onderzoek van Van Keken naar de Zeeuwse identiteit bleek dat 'De strijd tegen het water hen heeft doordrenkt.'

Een collega vertelt dat er tijdens haar middelbare schooltijd bij het Lyceum in Goes flink werd gedebatteerd over aanleg van de Oosterscheldekering. De discussie verliep steevast langs de scheidslijnen tot waar de zee in 1953 haar armen over het land had uitgestrekt. 
Wanneer er in een familie slachtoffers waren gevallen, werd dat vertaald in een pleidooi voor maximale veiligheid. De ooggetuigenverslagen die deze krant in de afgelopen periode verzamelde hielden mensen lang voor zich - het leven ging door en er was werk aan de winkel. 

Nu de mensen die '53 bewust meemaakten op leeftijd komen, brengen zij hun verhalen vaker naar buiten. Griezelig indrukwekkend. Grappend wordt gezegd dat flinke wind in Zeeland aanvoelt als een briesje. Maar als het echt stormt verstillen grappen. Wim Beeke uit Wolphaartsdijk schreef in het kader van het PZC-project 100% Zeeuw: "Dat ik een Zeeuw ben, weet ik als het stormt en dan denk aan de verhalen van vader en moeder over de Watersnoodramp."

Houvast

Toen de dijken braken werd God in doodsnood aangeroepen. Geven psalmen, gebeden, liederen houvast als alles op drift is? Klaarblijkelijk, want na de storm in januari verscheen op de site van de Protestantse Kerk ineens het bericht dat er bij de zeemanscentrale nog steeds stickers verkrijgbaar zijn met het stormlied: 'O eeuwige Vader, sterk in macht, wiens arm betoomt der baren kracht die wijst de grond-looz' oceaan, de hem gestelde perken aan ...'. Het lied staat - tot verdriet van velen - niet in het nieuwe Liedboek, maar de sticker past precies aan de binnenzijde van de omslag, misschien wel juist hier in Zeeland.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement