Volledig scherm
Francien en Adrie Trimpe in hun huiskamer. ,,Nu ik aan het idee gewend ben dat ik niet meer naar de winkel ga, blijf ik maar zo lang mogelijk vrolijk lachen." © Ruben Oreel

Groenteboer Adrie Trimpe doet de deur dicht

VideoVLISSINGEN - Overvallers, de pensioengerechtigde leeftijd of prijsstuntende supermarkten brachten de weegschaal van de Vlissingse groenteboer niet tot stilstand. Maar met gebreken komende ouderdom dwingt Adrie Trimpe (83) nu toch zijn winkel aan het Groenewoud te sluiten.

Twee maanden geleden, net na een plotselinge ziekenhuisopname, wilde Adrie Trimpe  er nog niet aan. Hij mocht dan 83 zijn, hij wilde zijn beroep als groenteboer blijven uitoefenen. Maar onlangs kwam hij samen met vrouw Francien (82) tot de conclusie dat het na 67 jaar echt over en uit is. ,,Lopen gaat niet zo goed meer en ik ben af en toe ook even de draad kwijt. Ik vergeet soms dingen. Op die manier kan ik de klanten niet goed meer helpen en dan houdt het op."

Adrie zegt het bijna blijmoedig op een nazomerse oktoberdag in zijn woning aan de Vlissingse boulevard. Maar het onontkoombare besluit de winkeldeur dicht te doen, deed 'ontzettend veel pijn'. Zijn vochtige ogen laten zien dat-ie het meent. Francien en hij zitten beiden in een fauteuil voor het raam met uitzicht op zee. De schepen die de monding van de Westerschelde in of uit varen lijken door de straat te drijven en de 'apenrotsen' van Breskens lijken haast aan te raken.

Lees verder onder de video

,,We zijn blij dat onze flat net is verbouwd. We kunnen hier binnen redelijk uit de kant en met zo'n uitzicht gebeurt er altijd wat", gnuift Adrie. Zus Ada ziet het glimlachend aan. ,,Een paar weken terug praatte hij zo nog niet. Toen kon hij de winkel nog niet uit zijn gedachten zetten." Met 72 kruisjes is Ada bijna elf jaar jonger dan haar broer. Hoewel ze haar portie gezondheidsleed ruimschoots heeft gehad, kan ze haar broer en schoonzus 'gelukkig' veel zaken uit handen nemen.

Quote

Verse groenten éééhhh. Anders moet ik het niet.

Adrie Trimpe, groenteboer in ruste

Adrie en Francien zijn haar overal dankbaar voor, maar Ada's kookkunst draagt het meest bij aan zijn huidige levensgeluk, looft Adrie. Het eten van de thuiszorg vond Adrie, 'sorry dat ik het zeg', echt 'niet te vreten'. Het is niet dat Ada gewoon dubbele porties kookt. ,,Mijn man en ik houden van allerlei wereldgerechten. Maar Francien en Adrie zijn van de Hollandse pot." Adrie's ogen glimmen en voor Ada is uitgepraat roept hij al lachend: ,,Peen mee juun éééhhh." ,,Ja", bevestigt Ada ,,en aardappelen met raapjes of verse zuurkool van Hans Vers, de enige andere groenteboer in Vlissingen."

Vers moet het wezen, knikt Adrie. Dus zelden groente van de supermarkt, maar bij voorkeur van de groothandel, van Hans Vers of marktkoopman Ruud van Corstanje Groente en Fruit. ,,Ja dat waren ergens concurrenten, maar ook heel goede collega's. Ze bellen nu nog regelmatig of komen langs en dat stellen we erg op prijs. Net zo als we onze trouwe klanten nog graag eens bedanken."

In de winkel aan Groenewoud is Adrie al maanden niet meer geweest. Hij hoeft de kaartjes met 'wegens omstandigheden gesloten' ook niet per se zelf weg te halen. Maar hij moet binnen drie maanden - 'als ik me goed voel en de klap een beetje te boven ben'- nog één keer terug. Om voor draaiende camera's symbolisch de deur op slot te draaien. Als epiloog voor de film 'Van verlies kun je niet betalen'van Helge Prinsen. De documentaire moet volgend najaar tijdens Film by the Sea in première. 

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement