Volledig scherm
PREMIUM
Dirk Roofthooft vertelt over zijn reis in het muziektheaterstuk De Vallei. © Koen Broos

De Vallei, een bloederig relaas in een betoverend decor

Een verteller, vier saxofonisten en een zangeres in een betoverend decor. In het muziektheater 'De Vallei’ komt het water steeds hoger.

Stel dat er niets zou gebeuren. Vier saxofonisten zitten op een met lampjes verlichte  stellage. Hun gongen hangen glanzend in de wacht. De verteller zit lager in het midden op een kruk, met zijn voeten in het water. En ergens staat een donkere engel, van wie je zeker weet dat haar vleugels haar niet van de grond zullen tillen. En de accordeon, vergeet de accordeon niet.  Alleen die setting al, met een naar nachtblauw verkleurende achtergrond. Je kunt er een voorstelling lang naar kijken, wegdromen, zonder dat er een woord wordt gesproken, een noot wordt gezongen of geblazen.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Mariniers willen geen verkering met Zeeland: ‘Het ligt niet aan jou. Het ligt aan ons’
    PREMIUM
    Reportage

    Mariniers willen geen verkering met Zeeland: ‘Het ligt niet aan jou. Het ligt aan ons’

    DOORN - Ruim twee uur rijden is het, van Vlissingen naar Doorn. Moet je nog hopen dat er geen files zijn, anders komt er zó een half uur bij. En toch: ,,Die reistijd naar Vlissingen is echt het punt niet”, zegt de marinier met de blonde kuif die net buiten het kazerneterrein wat rekoefeningen doet. Hij klinkt enigszins verbeten. Alsof een marinier zich daardoor zou laten tegenhouden! ,,Ik ken genoeg mariniers die ver moeten rijden om naar hun standplaats te komen. Twee, drie uur. Jawel. En ‘s avonds weer terug. Láchend. Echt.”