Wim en Caroline Geelhoed op pad in de Zeepeduinen bij Burgh-Haamstede.
Volledig scherm
PREMIUM
Wim en Caroline Geelhoed op pad in de Zeepeduinen bij Burgh-Haamstede. © Marieke Mandemaker

Corona loopt als een scheidslijn door huize Geelhoeds. ‘We prijzen ons gelukkig dat we in Zeeland wonen’

BURGH-HAAMSTEDE - Tijdens het videobellen met collega’s schept Wim er niet over op dat hij vlakbij het strand woont. In Zoutelande nog wel, je weet wel. Of over dat het hier zo mooi, stil en rustig is. ,,Nee, dat kun je niet maken.” Maar even onder ons gezegd en gezwegen, prijzen hij en zijn vrouw Caroline zich juist nu gelukkig dat ze in Zeeland wonen. ,,In het centrum van Rotterdam kun je niet zomaar op pad.”

Volledig scherm
© Jeffrey Kutterink

Half twaalf, de Hogeweg in Burgh-Haamstede. Normaal krioelen de toeristen hier een paar dagen voor Pasen kriskras door elkaar. Nu is er geen kip. Op de parkeerplaats bij natuurgebied de Zeepeduinen staan een stuk of zes auto’s. Meer niet. Pas na een kwartier lopen, komen Wim en Caroline Geelhoed me tegemoet. Op de fiets. ,,We zijn eerst met de auto naar Neeltje Jans gereden”, vertelt Wim. Op zeker twee meter afstand. ,,Fietsen achterop. Van daar zijn we naar hier gefietst en zometeen gaan we een stuk wandelen.” Al pratend begrijp ik dat de coronacrisis huize Geelhoeds verdeelt.