Wessel te Gussinklo
Volledig scherm
Wessel te Gussinklo © Keke Keukelaar

Zeeuwse auteur Wessel te Gussinklo maakt opnieuw kans op literaire prijs

zeeland-geboektKAMPERLAND - Wessel te Gussinklo uit Kamperland maakt opnieuw kans op de Boekenbon Literatuurprijs. Zijn jongste roman, Op weg naar de Hartz, staat op de longlist, samen met nog veertien titels.

  1. 
Alleen je kinderen opvoeden: kinderpsychiater geeft tips
    PREMIUM

    Alleen je kinderen opvoeden: kinderpsy­chi­a­ter geeft tips

    Niemand start een gezin met het idee dat het zal uitdraaien op een scheiding. Ook Charlotte (31) had het niet makkelijk om het voltijdse moederschap los te laten. ,,Andere alleenstaande moeders zeiden dat het wel zou wennen, en ze hadden gelijk: ik heb mijn draai gevonden. Mao en Niloh zijn gelukkig, en met de kat erbij vormen wij een team van vier.” Ze legt uit hoe de regeling met haar partner verloopt, en ook kinderpsychiater Peter Adriaenssens geeft advies rond co-ouderschap.
  2. Saskia Maaskant telt af naar uitreiking Thea Beckmanprijs, ook al zit ze midden in loodzware chemokuren
    PREMIUM

    Saskia Maaskant telt af naar uitreiking Thea Beckman­prijs, ook al zit ze midden in loodzware chemokuren

    BRUINISSE - Het nieuws dat ze lymfeklierkanker heeft, kwam 1,5 uur nadat Saskia Maaskant hoorde dat ze met haar boek ‘Meerminnen verdrinken niet’ op de shortlist staat voor de Thea Beckmanprijs. In één klap stortte haar wereld in. Voor even dan. De schrijfster schrijft zichzelf, en vele anderen, met humor door chemo’s en andere ellende heen. En telt ondertussen de dagen af tot de uitreiking van de prijs op zaterdag 18 september.
  3. Te vangen met een paardenbloem en een spreuk
    PREMIUM
    ZEELAND GEBOEKT

    Te vangen met een paarden­bloem en een spreuk

    Zoals zalmen terugzwemmen naar de plaats waar ze zijn verwekt, zo rijdt Marco Kunst terug naar de streek van zijn jeugd. We volgen hem op zijn route, ‘zoekend naar de juiste afslag op de ring bij Rotterdam, de lege eilandwegen op’. Ik sla een stuk over, tot slot is er Walcheren: ‘de gele, zandverstuivende duinen als een beschermende haag rond mijn eiland, bevriende kerktorens die me begroetten.’ Terug naar een ‘toevallig provinciestadje aan het einde van de wereld, plek waar de rails ophielden en je alleen nog per schip verder kon reizen’.