Hans Berghuis omslag: Ik kan alleen maar zingen
Volledig scherm
PREMIUM
Hans Berghuis omslag: Ik kan alleen maar zingen © nvt

‘Zee, zeer, meer en min of meer’

zeeland-geboektHans Berghuis (1924-1994) zocht het vaak ver weg en in een ver verleden. Er zijn niet veel Nederlandse schrijvers die, zoals hij in 1959 deed, een roman aldus laten beginnen: ‘Er was niemand op de kade van San Miguel de la Isla toen don Ramon in het holst van de nacht vertrok van het eiland waar hij zijn leven lang had gewoond.’ Spaanse sferen, in 1979 publiceerde Berghuis, de zoon van een klompenmaker, een bundeltje bewerkingen van copla’s bij het Zeeuwse Kunstenaarscentrum. 

0 reacties

  1. Met Nijhoff op weg van Sas naar Sluis
    PREMIUM

    Met Nijhoff op weg van Sas naar Sluis

    Wie vertaalt zoals Martinus Nijhoff vertaalde, zal nooit de Martinus Nijhoffprijs krijgen. Deze prijs voor vertalers mag dan naar de befaamde dichter zijn vernoemd, in diens vertaalwerk worden alle voorschriften van de vertaalpolitie verscheurd. Geen ingreep ging Nijhoff te ver, geen grens kon hem stuiten. ‘Paludes’ van André Gide verplaatste hij in zijn weergave ‘Moer’ eenvoudig van Parijs naar Amsterdam, en in plaats van Franse schrijvers liet hij onder meer P.C. Boutens en ‘mijnheer Roland Holst’ opdraven. Maar Nijhoff aller-brutaalste en ook aller-beste vertaling is ‘De geschiedenis van den soldaat’, voor het eerst in 1926 opgevoerd. De geschiedenis wordt met geweldig gemak en verbluffende vaardigheid van Zwitserland naar Zeeuws-Vlaanderen overgeheveld.