Volledig scherm
De Wete © PZC

Walcherse heemkundigen hebben pech met de bus

blogAi, pech met de bus. Het reisverslag is lekker droog opgeschreven. Ik kan me de ruim vijftig niet al te jonge leden van de Heemkundige Kring Walcheren voorstellen. Excursie naar Bornem en Oudenaarde in België, zaterdag 23 september 2017. Twee bussen – zoveel deelnemers zijn er – van de busonderneming Van Damme in Nieuwdorp. Frans van den Driest schrijft: ,,De bussen leken ongeveer dezelfde respectabele leeftijd te hebben als de deelnemers aan de excursie.”

Op de autoweg terug richting Gent begeeft de koppeling van één van de bussen het. Uiteindelijk belandt het gestrande gezelschap in een verenigingsgebouw in het dorp Eke, waar burgemeester Danny Claeys van de gemeente Nazareth troostende woorden spreekt. Na nog wat perikelen met de vervangende bus zijn de cursisten ver na middernacht terug in Middelburg. Van den Driest: ,,…ondanks alles bleef de sfeer opperbest en was het een geslaagde dag.”

Het reisverslag staat te lezen in de nieuwste Wete, van januari 2018.

De ‘serieuze’ artikelen gaan onder meer over het veerbootje bij de Koepoort van Middelburg. Tussen 1844 en 1887 lag daar namelijk geen brug – te duur om er eentje over de dertig meter brede veste te bouwen. Ilja Mostert zocht de geschiedenis van het pontje uit. Over de veermannen Jan Aarts, Andries Lorieren en de uiterst ambtelijke Abraham Beaufort. Over de protesten van bewoners van de Veerse- en Noordsingel en de Nadorstweg: zij wilden een brug omdat omlopen minstens een half uur kostte. De voetgangersbrug kwam er uiteindelijk in 1887. Het is typisch zo’n aardig verhaal over een onderwerp, een pontje in dit geval, waarvan vermoedelijk velen – ook ik – geen weet hadden.

Nog meer Middelburg. Jan Moekotte houdt zich bezig met de Middelburgse straatnaambordjes, die eind 19e eeuw door de Franse fabrikant F. Gillet werden geleverd. Het zijn van lava gemaakte bordjes: lave émaillée. Van die exemplaren zijn er volgens de auteur nog ruim honderd ‘in situ’, vaak verscholen onder ijzeren bordjes die werden aangebracht na de invoering van nieuwe spellingsregels in 1947. Latijnsche Schoolstraat werd toen Latijnse Schoolstraat. Moekotte vertelt hoe in samenwerking met Ruimte Caesuur het initiatief is genomen om de verscholen monumentale bordjes weer zichtbaar te maken. Voor die hersteloperatie werd een nieuw woord bedacht: monumenteren. Dat gebeurt in overleg met de eigenaren van de panden, waarop de bordjes bevestigd zijn. Vischmarkt, Vischmarktstraat, Heerenstraat, Kleine Werfstraat en nog veel meer. Met het weer zichtbaar maken van de oude bordjes kan er volgens wethouder Johan Aalberts een probleem ontstaan: ,,Calculerende burgers kunnen volgens hem aan een parkeerbon ontsnappen door een gang naar de rechter wanneer de verbalisant het plaats delict verkeerd heeft genoteerd.” Calculerende burgers… wellicht hebben we hier ook te maken met een calculerende wethouder.

Verder: Francois van der Jeught dook in het stadsarchief van Mechelen en noteerde daar alle Walchenaren, die in de tweede helft van de 16e eeuw daar schepen verkochten.

De Wete gedaan aan de leden van de Heemkundige Kring Walcheren, 47e jaargang, nummer 1, januari 2018.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Duitse groeten
uit Lewedorp
    PREMIUM
    Zeeland Geboekt

    Duitse groeten uit Lewedorp

    Achterin het boek staat een kaart van Nederland waarop Lewedorp tot belangrijkste plaats van het land is uitgeroepen. Toch zullen ze zelfs in Lewedorp gemengde gevoelens hebben over de Feldpostbriefe 1943-1945 van Soldat Werner Beermann, al zegt hij over het dorp, over heel Zeeland niets dan goeds. Bericht van de vijand, het verhaal van de andere kant. Ik ben van lang na de oorlog, maar ook ik voel onbehagen. En wanneer Beermann vertelt dat zijn bataljon drie doden en twee gewonden te betreuren heeft, omdat ze nabij Lewedorp per auto hun eigen mijnenveld in zijn gereden, deert me dat allerminst, integendeel.
  1. Langs een vloedlijn van messen
    PREMIUM
    Zeeland Geboekt

    Langs een vloedlijn van messen

    Piet Gerbrandy, de dichter uit het verre oosten, gaat in zijn pas verschenen bundel 'Vloedlijnen' (21,99 euro, Atlas Contact) naar het uiterste westen. Hij schreef al eens over Zeeland, in de bundel 'Scheiden wij', in 2007 uitgebracht in de Slibreeks. Ongekend brede regels bood hij en een bekend Bijbels begin: ‘Scheiden wij water van land en duister van licht’. Onmiskenbare plaatsnamen en onweerlegbare herkenningspunten ontbraken en ontbreken, ze passen niet bij Gerbrandy, een dichter die zijn lezer graag op afstand houdt. Waarin hij niet altijd slaagt, en juist op zulke momenten wanneer het onbegaanbare pad éven wordt bijgelicht, boeit hij als weinig anderen. Je blijkt dan bijvoorbeeld te lopen ‘langs een vloedlijn op messen/ geslepen glazen juwelen/ glad hout van wat brak in woest barnen.’

blogs