Volledig scherm
© Zeeland Geboekt

Vers op Zondag 81: Theo Raats

BlogVers op Zondag is toe aan de vierde serie. In de eerste drie series zijn er afgelopen anderhalf jaar 76 gedichten gepubliceerd op dit weblog. Op naar de honderd en meer. Want wie wil Vers op Zondag nog missen? Vandaag aflevering 81: Theo Raats.

Rondom Borssele

Leegte vol ochtendmist waar rode daken
in verdwijnen: levende plekken waar mensen

verblijven, hoe ver je ook kijkt. Nergens een spoor
van twijfel, wel de zekerheid van een zeedijk

als drempel voor de golven geschoven en wegen
als symbolen van rechtlijnigheid die eenzaam

door het land worden geleid.
Een schilderstuk dat zich van kim tot einder strekt.

Soms zit er een slinger in de weg, alsof de schilder
zich heeft gestoten. Wat het heden dichterbij brengt

is de dwingende aanwezigheid van twee centrales,
als postmoderne vulkanen door zand en wind omsloten.

Theo Raats

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Duitse groeten
uit Lewedorp
    PREMIUM
    Zeeland Geboekt

    Duitse groeten uit Lewedorp

    Achterin het boek staat een kaart van Nederland waarop Lewedorp tot belangrijkste plaats van het land is uitgeroepen. Toch zullen ze zelfs in Lewedorp gemengde gevoelens hebben over de Feldpostbriefe 1943-1945 van Soldat Werner Beermann, al zegt hij over het dorp, over heel Zeeland niets dan goeds. Bericht van de vijand, het verhaal van de andere kant. Ik ben van lang na de oorlog, maar ook ik voel onbehagen. En wanneer Beermann vertelt dat zijn bataljon drie doden en twee gewonden te betreuren heeft, omdat ze nabij Lewedorp per auto hun eigen mijnenveld in zijn gereden, deert me dat allerminst, integendeel.
  1. Langs een vloedlijn van messen
    PREMIUM
    Zeeland Geboekt

    Langs een vloedlijn van messen

    Piet Gerbrandy, de dichter uit het verre oosten, gaat in zijn pas verschenen bundel 'Vloedlijnen' (21,99 euro, Atlas Contact) naar het uiterste westen. Hij schreef al eens over Zeeland, in de bundel 'Scheiden wij', in 2007 uitgebracht in de Slibreeks. Ongekend brede regels bood hij en een bekend Bijbels begin: ‘Scheiden wij water van land en duister van licht’. Onmiskenbare plaatsnamen en onweerlegbare herkenningspunten ontbraken en ontbreken, ze passen niet bij Gerbrandy, een dichter die zijn lezer graag op afstand houdt. Waarin hij niet altijd slaagt, en juist op zulke momenten wanneer het onbegaanbare pad éven wordt bijgelicht, boeit hij als weinig anderen. Je blijkt dan bijvoorbeeld te lopen ‘langs een vloedlijn op messen/ geslepen glazen juwelen/ glad hout van wat brak in woest barnen.’

blogs