Jorien Brugmans
Volledig scherm
Jorien Brugmans © Dian de Mul

Vers op Zondag 233: Jorien Brugmans

  1. Koekkoek met de schilderkist op vakantie
    PREMIUM
    zeeland-geboekt

    Koekkoek met de schilder­kist op vakantie

    De stroohoed of muts met een bandje onder de kin vastgemaakt, de stofmantel aan het lijf, de portefeuille en schilderkist op den rug, teekenstoel, veldezel bij elkander in eenen linnen zak.’ De schilder gaat op pad, ook voorzien van ‘tabakszak, pijp enz.’. De schilder in kwestie is B.C. Koekkoek. Koekkoek, Koekkoek, Koekkoek, het meest illustere Zeeuwse schildersgeslacht. Het begon allemaal met Johannes Hermanus Koekkoek, in 1778 geboren te Veere, opgeleid aan de Middelburgse Tekenacademie. Zijn oudste zoon Barend Cornelis Koekkoek (Middelburg 1803 – Kleef 1862) werd een nog altijd befaamde landschapschilder, maar ontpopte zich in 1841 ook als schrijver, met ‘Herinneringen en Mededeelingen van eenen Landschapschilder’. Achter die duffe titel gaat een levendig verslag schuil van een Duits reisje.
  2. De bal is honderd jaar rond in Breskens

    De bal is honderd jaar rond in Breskens

    In de afgelopen weken, toen er niet gevoetbald mocht worden, was het jubileumboek van VV Breskens een kleurige pleister op de wonde voor wie anders maar een beetje verweesd naar de buis zat te staren. Honderd jaar voetbalvereniging, tegenwoordig op Sportpark Baersande, eerder aan de Sportlaan, nog eerder aan de Oude Rijksweg. Frans Meijaard en Serge de Ruijsscher hebben het wel en wee - tien keer kampioen, twaalf keer degradatie - van hun club in het boek 'Kleurrijk Zwart-Wit’ op een vlotte en vermakelijke manier samengebracht.
  3. Schoen
    PREMIUM
    zeeland-geboekt

    Schoen

    Rond mijn vijftiende merkte ik dat mijn rechterschoen altijd het eerst kapot ging. Het begon met een zacht piepen. De schoen maakte dan een klagend en zielig geluid als ik liep. Daarna ging de zool langzaam maar zeker los. Ik moet erbij vertellen dat ik rechts ben. Bij het voetballen schoot ik vooral met mijn rechterbeen. De neus van mijn rechterschoen was ook meestal nogal kaal. Regelmatig poetste ik mijn schoenen op zaterdag. Ik had een klein borsteltje met een handvat om de schoenen in te smeren en een grotere om ze te laten blinken. Ik had ook nog een doekje. Schoensmeer zat in een blikken doosje dat je open kon wippen door aan een metalen vleugeltje te draaien. Erdal stond op het deksel in cursieve letters en met een rode pelikaan op de letter d. Het was dankbaar werk, het schoenen poetsen. Na afloop, als ze mooi blonken, sloeg je de twee borstels in elkaar. Het had iets intiems.

blogs