Wim Hofman.
Volledig scherm
Wim Hofman. © Lex de Meester

Vers op Zondag 214: Wim Hofman

In de serie Vers op Zondag publiceren Zeeuwse dichters op toerbeurt een gedicht. Het is een zondagse aangelegenheid: elke zondag wordt één van hun gedichten gepresenteerd op pzc.nl/zeeland-geboekt. Vandaag: Wim Hofman uit Vlissingen.

********************************************

Zee

Ik kan me niet voorstellen

dat iemand hier *) nog ooit een gedicht wil schrijven over de zee, bij zonsondergang nog wel! Hoe vaak is het al niet geprobeerd? Hoe moet het in hemelsnaam opnieuw met al die kleuren: vermiljoen, oranje, lichtgeel, azuur, zachtpaars, de strepen en vegen van vuur in de lucht? Hoe en waar zijn de juiste en andere onvergelijkelijke onvergetelijke woorden te vinden?

En dan dat water met die niet te beschrijven tinten en tonen van blauwzwarte schrijfschrijfschrijfinkt, indigo, metaalglans, met al dat geblikker, dat zilveren geschitter en geblink en getinkel en allerlei gedoe, ik noem maar wat: het strand met zijn ribbeltjes, de golven en golfjes, het suikerwier, het wrakhout, de vogels, de schepen, de plotsklaps opspringende vis en de fles zonder briefje en het deinen en het eindeloos en rijmloos woordengeklots dat bij lange na niet past in een gedicht en dat dus geen gedicht is.

En dan de wind. Ja, als ik kon zingen als de wind zou ik

misschien wel heel zachtjes zingen van de zee onder de laatste stralen van de zon. Misschien ook niet, want de wind zingt zingt zingt altijd voor zichzelf alleen.

Wim Hofman

*) bij Vlissingen

Wim Hofman Vers op Zondag bij gedicht Zee
Volledig scherm
Wim Hofman Vers op Zondag bij gedicht Zee © Wim Hofman

blogs