Volledig scherm
Theo Raats. foto Lex de Meester

Vers op Zondag 178: Theo Raats

In de serie Vers op Zondag publiceren Zeeuwse dichters op toerbeurt een gedicht. Het is een zondagse aangelegenheid: elke zondag wordt één van hun gedichten gepresenteerd op pzc.nl/zeeland-geboekt. Vandaag: Theo Raats uit Kattendijke.

************************************************

Stil

Zomaar een zondag,
een dorp in de ochtend.
In de straten waken
onzichtbare engelen.
De toren steekt als
een duim omhoog,
de kerk gelouterd,
de spits reikhalzend
naar het licht.
In de verte ratelt een trein.
Even trilt het landschap,
huivert het water,
hapert de tijd.
Dan is alles
weer rimpelloos.

Theo Raats

Volledig scherm
Illustratie Saar den Hollander bij gedicht Theo Raats voor Vers op Zondag © Saar den Hollander
PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Alles verlangt eigenlijk naar chaos
    PREMIUM
    zeeland-geboekt

    Alles verlangt eigenlijk naar chaos

    Poëzie is onder meer een kwestie van verliezen, jezelf durven verliezen. Maar als je veel, te veel weet van de poëzie, de literatuur lukt dat niet meer. De theorie beneemt de praktijk van gedichten en verhalen de adem. Ik kan er een beetje over meepraten, vrees ik. Maar J.J.A. Mooij (geb. 1929), een zeer officiële literatuurkenner, hoogleraar in de literatuurwetenschap, nog veel meer. Hij is vooral een man van het soort boeken met veel noten, lange literatuurlijsten en niet te vergeten dankwoorden.
  2. De oplichter had twee T-Fords voor de deur
    PREMIUM
    zeeland-geboekt

    De oplichter had twee T-Fords voor de deur

    Anton Dreesmann, Heinrich Cloppenburg, Anton Kreijmborg: toen Westfalen te klein voor ze werd, kwamen ze met hun manufacturenzaken naar Nederland. Dat was eind negentiende eeuw. Ook Heinrich Bokern waagde de sprong en opende in Haarlem, Leiden, Delft, Dordrecht en Rotterdam winkels in hoeden en petten en dameskorsetten. Zijn winkels redden het niet. Zoon Bernard Bokern probeert het nog wel als drogist, maar hij gaat ten onder in wereldcrisis en wereldoorlog.
  3. Greetje
    PREMIUM
    zeeland-geboekt

    Greetje

    Mijn moeder zong wel eens wat als ze aan het koken was of bij ander huishoudelijk werk, zoals aardappelen schillen, bonen doppen, sokken stoppen. Ze zong liedjes als: ‘Twee ogen zo blauw’, of: ‘Op de grote stille heide’, maar ze zong ook ooit over Greetje. Greetje wilde naar haar moeders graf, kreeg daarvoor straf en droeg een brandnetelkleedje. Zoiets vond ik een vreselijk idee. Ik wist wat brandnetels waren en je kreeg er blaasjes van op je handen of armen of kuiten. Dat iemand een jurk van brandnetels droeg, leek me haast onverdraaglijk.

blogs