Volledig scherm
Michael van Oostende. foto Mechteld Jansen © Mechteld Jansen

Vers op Zondag 176: Michael van Oostende

In de serie Vers op Zondag publiceren Zeeuwse dichters op toerbeurt een gedicht. Het is een zondagse aangelegenheid: elke zondag wordt één van hun gedichten gepresenteerd op pzc.nl/zeeland-geboekt. Vandaag: Michael van Oostende uit Middelburg.

*****************************************************

Je leven afgebroken, maar dan op een goede manier

Toen ik thuiskwam een lege plek.
Daaromheen een steiger als een kasteel met torens.
Mijn huis zorgvuldig laag voor laag afgebroken.
Dat het redelijk stug materiaal was geweest.
Dat ze met man en macht de zware zwarte statenbijbel op zolder
naar beneden hebben gesjouwd,
van oma gekregen als erfstuk, als pronkstuk,
nu achteloos op een stapel dozen.
En het verbranden van de maatpakken in de kledingkast,
op verzoek van mijn vrouw in een maat gekocht,
waardoor ik spontaan een octaaf hoger ging praten,
maar die me in elke maat passen als een kind met een legeruniform aan.

Dat ze sloopkogels hebben kapotgeslagen op de muren
van woorden die normaliter om mij heen staan.

Nu een wolkje dat draait om as als de wereld,
en ik op die lege afgebroken plek
in het rijtje huizen van deze middenstandswijk,
in een pose als de denker van Rodin,
hoe ik van Atmosphere de aantrekkelijkheid van zelfdestructie leerde,
van Mulisch de lelijkheid van zelfverheerlijking.
En me afvraag waarom een duizendpoot schoenpoetser is.
En dat ik emotioneel word van de categorie ‘gemaakt voor jou’ op Spotify.

In de bouwput vind ik nog het bier dopje
dat ik altijd op het aanrecht laat liggen.
Raap het op voor mijn vrouw het zien kan.
Vraag me sowieso af hoe ik deze situatie
aan haar ga uitleggen.

Van later zorg.

Michael van Oostende

Volledig scherm
bouwput middelburg © nvt
PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

blogs