Pannenlap - Wim Hofman rubriek
Volledig scherm
Pannenlap - Wim Hofman rubriek © Wim Hofman

Over het hamsteren van pannenlappen

Zo’n kleine halve eeuw geleden kwam ik terecht bij de Stichting Zeeland, een vergaarbak van een aantal welzijnsinstellingen, raden en fondsen. De provinciale instelling was sinds begin jaren vijftig gevestigd in een groot oud pand aan de Dam in Middelburg, nummer 31. Het is nu een hotel.

Je kwam binnen via een dubbele stenen trap en daarna door een dubbele deur. De hal was belegd met marmeren tegels en er hing een oude kristallen kroonluchter.

Beneden waren kelderruimten, een oude keuken met pompbak en een aanrecht. Er waren oude opslagruimten en ook een oude wijnkelder. Daar hield Cor, de drukker zich op. Hij had de beschikking over een stencilmachine en een kast met papier. Later stond er ook een offsetpers en een papiersnijmachine. Hij stencilde de papieren die van de typekamer kwamen. Die was gelijkvloers. Een handvol vrouwen tikte over wat medewerkers van de stichting zoal schreven aan brieven, adviezen, nota’s en onderzoeksrapporten. In verschillende ruimten zaten aan stalen bureaus vooral doctorandussen sociologie die zich bezighielden met steekproeven, statistieken en het schrijven van rapporten. Ze zochten naar significante verbanden tussen bepaalde variabelen, verdiepten zich in datareductie en werkten zich door kaartenbakken heen. Ook de directie bestond uit sociologen. Er werd niet alleen veel geschreven, maar ook veel gerookt. Er was een vergaderruimte met op de tafel een paar vaasjes met rookwaar - sigaretten en sigaren: Agio Super Bolknak.

Er was een verdieping waar men niet mocht komen: de zolder. Die strekte zich uit over het hele gebouw en moest nog vol staan met spullen van de vroegere bewoners van het huis. Er moet hard gewerkt zijn bij deze stichting, want op een bepaald ogenblik was het toch nodig dat de zolder ontruimd werd en geschikt gemaakt voor bureauruimte. Het was verbazingwekkend wat er van die zolder kwam: een karrenvracht aan in zilverpapier gewikkelde pakjes zwarte thee, nog meer stukken geurloos geworden zeep en stapels en stapels gehaakte pannenlappen. Ze waren min of meer ruitvormig met een lusje. Dat je in oorlogstijden zeep hamstert en thee is nog tot daaraan toe, maar waarom je oneindig veel pannenlappen zou moeten hebben, was voor iedereen een groot raadsel. Nu hamstert men wc-papier. Ik las ooit in Wie Wat Waar dat een mens acht dagen kan leven op papier.

  1. Andreas Kinneging: prikkelend en soms wereldvreemd

    Andreas Kinneging: prikkelend en soms wereld­vreemd

    In één opzicht wil, naar ik vermoed, Andreas Kinneging graag worden tegengesproken. ‘Een Zeeuwse knol wordt nooit een Arabier’, schrijft hij in het voorwoord van ‘De onzichtbare Maat. Archeologie van goed en kwaad’. Een boek dat vanwege de grootscheepse opzet herinneringen oproept aan ‘De compositie van de wereld’ van Harry Mulisch. Bijna zeshonderdvijftig bladzijden dik, honderden zeer geleerde noten, een imponerende bibliografie waarop veel titels van Kinneging, Andreas prijken en een uitgebreide lijst van de ‘meest gebruikte Griekse woorden’. En er wordt véél Grieks gebruikt.
  2. PZC/Drvkkerylezing: Wim Daniëls vertelt over zijn roman 'Quarantaine'.
    Podcast

    PZC/Drvkkerylezing: Wim Daniëls vertelt over zijn roman 'Quarantai­ne'.

    Deze week kwam schrijver Wim Daniëls naar Middelburg voor de PZC/Drvkkerylezing. In gesprek met PZC-verslaggever Jan van Damme vertelde hij over zijn nieuwste boek, de roman ‘Quarantaine’. Bij het gesprek in boekhandel de Drvkkery was met het oog op de coronamaatregelen geen publiek aanwezig. Het interview werd wel opgenomen, zodat geïnteresseerde lezers en alle mensen die dat leuk vinden er toch van kunnen meegenieten.

blogs