Cover De Stad van Henri Looijmans
Volledig scherm
PREMIUM
Cover De Stad van Henri Looijmans © Uitgeverij Boekscout

Op zoek naar de ziel achter de stenen

Ik had een andere stad verwacht. De stad Middelburg vooral, Henri Looijmans was er tussen 2011 en 2012 stadsdichter en zijn regels staan er op muren geschilderd. Of desnoods de stad Tilburg, waar hij in 1956 werd geboren. Maar Looijmans debuteerde, na een paar poëziebundels, als prozaschrijver met een boek over het Amerikaanse Boston, eenvoudig ‘De Stad’ geheten. Een gecompliceerde en ambitieuze onderneming, dat blijkt ongeveer uit elke zin. De Bostonse stoepranden zijn bij hem ‘zo door voeten getreden dat ze een glanzende aristocratie hebben verkregen’.

  1. Te vangen met een paardenbloem en een spreuk
    PREMIUM
    ZEELAND GEBOEKT

    Te vangen met een paarden­bloem en een spreuk

    Zoals zalmen terugzwemmen naar de plaats waar ze zijn verwekt, zo rijdt Marco Kunst terug naar de streek van zijn jeugd. We volgen hem op zijn route, ‘zoekend naar de juiste afslag op de ring bij Rotterdam, de lege eilandwegen op’. Ik sla een stuk over, tot slot is er Walcheren: ‘de gele, zandverstuivende duinen als een beschermende haag rond mijn eiland, bevriende kerktorens die me begroetten.’ Terug naar een ‘toevallig provinciestadje aan het einde van de wereld, plek waar de rails ophielden en je alleen nog per schip verder kon reizen’.
  2. Niet kauwen, hadden we onderling afgesproken, dat vindt Hij vast niet lekker
    PREMIUM
    column jan van damme

    Niet kauwen, hadden we onderling afgespro­ken, dat vindt Hij vast niet lekker

    Ták. Een harde tik met het zakmes op de houten kerkbank. Onze meester keek er streng bij. Eén ták betekende dat we met z'n allen moesten opstaan. Na twee tákken mochten we in colonne naar voren naar de communiebank lopen. Schrijden zou ik nu zeggen, je werd geacht niet te huppen of te versnellen, waardig jongens, waardig. Ik had mijn witte overhemd aan met een strikje onder mijn kin. Sommige meisjes in mijn klas hadden een sluier op hun hoofd, alsof ze gingen trouwen.