Volledig scherm
illustratie bij rubriek Wim Hofman, Niet, 23 augustus © Wim Hofman

Niet

Een tijdje geleden maakte ik deel uit van een groep mensen die een rondleiding kreeg door Middelburg. We werden gewezen op dingen die er niet of die er niet meer zijn. Er was wel een gids. Hij wist wat er niet was en vooral wat er niet meer was en wees ons daarop. Het begon op de markt waarvan de vorm na de verwoesting in 1940 geheel is gewijzigd; er zijn honderden huizen door de brand verloren gegaan. Er is toen veel veranderd. We keken ook naar het oude stadhuis dat geen stadhuis meer is. Waar de ambtenaren nu zijn, is een raadsel. En de gids wees naar de topgevel van de Vleeshal waar vroeger een kruisvenster was met een zonnewijzer. Nu is daar een beeld uit 1910 van Wilhelmina en haar dochter Juliana.

De beelden van de graven op het stadhuis zijn niet de oorspronkelijke: die waren trouwens fel van kleur.

In één van de nissen staat geen beeld. Daar had het standbeeld van Filips de Tweede moeten komen, maar van hem wilde men vanzelfsprekend geen standbeeld meer. Verdwenen is ook het busstation van Plein 1944 en er rijdt geen tram meer. Kloosters en kerken en de bisschopszetel zijn verdwenen. Soms is er nog een straatnaam die aan een klooster herinnert, zoals de Zusterstraat. De terreinen van de Augustijnen bij de Vlasmarkt werden verkocht aan het Gilde van de Edele Handboog. Nu herinnert daaraan enkel nog het zogenaamde Schuttershof. En zo is de kerk in de buurt van het Hofplein afgebrand, samen met het door Albrecht Dürer geprezen schilderij van Gossaert Mabuse. Er was een krankzinnigeninrichting ( het Simpelhuis) een leprozeninrichting en een gasthuis. Verdwenen. Ook het kunstmuseum is verdwenen. Er is nog wel een tekst te vinden op een muur in de Schuttershofstraat, die herinnert aan dit instituut dat ooit tentoonstellingen met schilderijen van Van Dongen, van Van Gogh en van Koningin Wilhelmina exposeerde. Het museum is in 1961 afgebroken. 

Molens zijn verdwenen, stadspoorten zijn gesloopt. Natuurlijk zijn er ook talloze bedrijven verdwenen: een zeepziederij, een ijzergieterij en houthandel Alberts die veel boomstammen in de gracht had liggen. Alles verandert, niets blijft hetzelfde, zegt Ovidius in navolging van Pythagoras. Ook in Middelburg veranderen en verdwijnen steeds weer dingen. Te veel eigenlijk om op te noemen. Zo’n stadswandeling zou daarom eindeloos kunnen zijn, maar was het jammer genoeg niet.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Sinterklaas, een oude man
    PREMIUM
    zeeland-geboekt

    Sinter­klaas, een oude man

    Sinterklaas, een oude man Trekt zich nergens wat van an. Hij strooit hier en daar een noot Hij komt rustig met de boot En zijn schoorsteen blijft maar roken. Hij heeft niets tegen kachel stoken: Zonder schoorsteen gaat ‘t niet goed. Piet krijgt geen roe, maar wel wat roet (roe en roet scheelt maar 1 letter). Geen roe meer, geen kind is nog een etter. Alle kinderen zijn zoet en o zo beschaafd Velen zijn, net als hun ouders, hoogbegaafd En ze hebben leren consumeren. Daarom krijgen ze geschenken, Karrenvrachten. Je kunt het zo gek niet bedenken Of ze krijgen het: barbies, tractors, nieuwe sokken, Lap-tops, e-bikes, pindabrokken. Opblaaspoppen, hardloopschoenen, vakantiereisjes, Tatoeages, boerenjongens, boerenmeisjes. Buitenkeukens, scheve schaatsen, tussendoortjes, Lichtgevende condoompjes, drones en accuboortjes. Ja, iedereen, of hij of zij nu groot of klein is, Of met de fiets of gewoon te voet of met de trein is, Honderd jaar oud, of ouder, of nog een kind: Iedereen krijgt cadeautjes van de sint. Zelfs de tandarts, die viert feest, Krijgt van de sint een suikerbeest. Als alles klaar is, bestijgt hij zijn paardje En lacht stiekem in zijn baardje. Hij vindt het blijkbaar heel niet erg, Die kolossale afvalberg.

blogs