Melis van den Hoek uit Goes schemert op de schommel

blogDe cover vangt de titel in één keer: ‘Schemeren op de schommel’. Melis van den Hoek (1947) uit Goes heeft 25 gedichten gebundeld – zoals hij zelf zegt: ’25 tintelingen in mijn geest’. De gedichten zijn op de rechter pagina’s gedrukt, op de linker bladzijden zijn bij het gedicht passende foto’s geplaatst. Het is een mooi concept, ook omdat de fotografen weten wat ze doen.

Volledig scherm

Deze keer weinig landbouw, in elk geval veel minder dan in de vorige bundel ‘Knikkeren met een kogel‘. In ‘grafzerk’ dicht hij het einde van de boer die nog één was met de natuur. Dat de dichter uit een rivierenlandschap – Klaaswaal – stamt, wordt duidelijk in twee gedichten. In ‘dakloos’: ‘ik leef bij de rivier / ik slenter daags de glooiing langs / onder veilig dak van zon en wolk / de bruggen zijn m’n vrienden’. En in ‘tegenstroom’: ‘achter de hoge rivierdijk / aan het eind van het grindpad / vraagt de stilte om aandacht / de dood beheerst het tij’.

Melis blikt met plezier achterom, maar voelt de klok wel tikken. Zoals in ‘dwaaltocht’: ‘het verleden wordt steeds langer / de toekomst daarentegen niet / eeuwigheid maakt mij nog banger / omdat men daar geen eind in ziet’. Ook in ‘fantasie’ gaat het leven te vlug. Twee gedichten – ‘overeind’ en ‘rode baret’ zijn geïnspireerd door kunstwerken.

Auto

Natuurlijk raken we al lezend ook verzeild in de auto van de dichter. Melis is behalve leraar Nederlands en maatschappijleer ook rij-instructeur: ‘zelf bedien ik de pedalen / al gaat dat soms wel zwaar’.

Schommelen in de schemer – wie dat wel eens heeft gedaan zal plezier beleven aan deze bundel. En ik kan me zeker vinden in de slotregel van het gedicht ‘grafzerk’: ‘kom verleden, laat je in de toekomst horen’.

Melis van den Hoek: Schemeren op de schommel – Uitgeverij Boekscout, 56 pagina’s, 13,95 euro.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Duitse groeten
uit Lewedorp
    PREMIUM
    Zeeland Geboekt

    Duitse groeten uit Lewedorp

    Achterin het boek staat een kaart van Nederland waarop Lewedorp tot belangrijkste plaats van het land is uitgeroepen. Toch zullen ze zelfs in Lewedorp gemengde gevoelens hebben over de Feldpostbriefe 1943-1945 van Soldat Werner Beermann, al zegt hij over het dorp, over heel Zeeland niets dan goeds. Bericht van de vijand, het verhaal van de andere kant. Ik ben van lang na de oorlog, maar ook ik voel onbehagen. En wanneer Beermann vertelt dat zijn bataljon drie doden en twee gewonden te betreuren heeft, omdat ze nabij Lewedorp per auto hun eigen mijnenveld in zijn gereden, deert me dat allerminst, integendeel.
  1. Langs een vloedlijn van messen
    PREMIUM
    Zeeland Geboekt

    Langs een vloedlijn van messen

    Piet Gerbrandy, de dichter uit het verre oosten, gaat in zijn pas verschenen bundel 'Vloedlijnen' (21,99 euro, Atlas Contact) naar het uiterste westen. Hij schreef al eens over Zeeland, in de bundel 'Scheiden wij', in 2007 uitgebracht in de Slibreeks. Ongekend brede regels bood hij en een bekend Bijbels begin: ‘Scheiden wij water van land en duister van licht’. Onmiskenbare plaatsnamen en onweerlegbare herkenningspunten ontbraken en ontbreken, ze passen niet bij Gerbrandy, een dichter die zijn lezer graag op afstand houdt. Waarin hij niet altijd slaagt, en juist op zulke momenten wanneer het onbegaanbare pad éven wordt bijgelicht, boeit hij als weinig anderen. Je blijkt dan bijvoorbeeld te lopen ‘langs een vloedlijn op messen/ geslepen glazen juwelen/ glad hout van wat brak in woest barnen.’

blogs