Joost van Driel grijpt naast AVN Debutantenprijs

weblogKOUDEKERKE - Joost van Driel is met zijn roman ‘In het museum’ niet doorgedrongen tot de shortlist van de AVN Debutantenprijs 2018. De schrijver uit Koudekerke was een van de twaalf kandidaten op de longlist. 

Volledig scherm
Joost van Driel. © Uitgeverij Vrijdag

Donderdag werden de drie titels op de shortlist bekend gemaakt: Rinske Hillen met 'Houtrot', Patricia Jozef met 'Glorie', Arjen van Veelen met 'Aantekeningen voor het verplaatsen van obelisken'.

De prijs is bestemd voor het beste Nederlandstalige prozadebuut van 2017. Van Driel won vorig jaar november bij de Zeeuwse Boekenprijs een ‘Accolade’ voor het beste Zeeuwse debuut. Lees meer over de roman van Van Driel op Zeeland Geboekt.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Duitse groeten
uit Lewedorp
    PREMIUM
    Zeeland Geboekt

    Duitse groeten uit Lewedorp

    Achterin het boek staat een kaart van Nederland waarop Lewedorp tot belangrijkste plaats van het land is uitgeroepen. Toch zullen ze zelfs in Lewedorp gemengde gevoelens hebben over de Feldpostbriefe 1943-1945 van Soldat Werner Beermann, al zegt hij over het dorp, over heel Zeeland niets dan goeds. Bericht van de vijand, het verhaal van de andere kant. Ik ben van lang na de oorlog, maar ook ik voel onbehagen. En wanneer Beermann vertelt dat zijn bataljon drie doden en twee gewonden te betreuren heeft, omdat ze nabij Lewedorp per auto hun eigen mijnenveld in zijn gereden, deert me dat allerminst, integendeel.
  1. Langs een vloedlijn van messen
    PREMIUM
    Zeeland Geboekt

    Langs een vloedlijn van messen

    Piet Gerbrandy, de dichter uit het verre oosten, gaat in zijn pas verschenen bundel 'Vloedlijnen' (21,99 euro, Atlas Contact) naar het uiterste westen. Hij schreef al eens over Zeeland, in de bundel 'Scheiden wij', in 2007 uitgebracht in de Slibreeks. Ongekend brede regels bood hij en een bekend Bijbels begin: ‘Scheiden wij water van land en duister van licht’. Onmiskenbare plaatsnamen en onweerlegbare herkenningspunten ontbraken en ontbreken, ze passen niet bij Gerbrandy, een dichter die zijn lezer graag op afstand houdt. Waarin hij niet altijd slaagt, en juist op zulke momenten wanneer het onbegaanbare pad éven wordt bijgelicht, boeit hij als weinig anderen. Je blijkt dan bijvoorbeeld te lopen ‘langs een vloedlijn op messen/ geslepen glazen juwelen/ glad hout van wat brak in woest barnen.’

blogs