Tekening Wim Hofman voor PZC 10 januari.
Volledig scherm
PREMIUM
Tekening Wim Hofman voor PZC 10 januari. © Wiim Hofman

Er hangt een paardenhoofdstel aan de muur

Een paar jaar na de oorlog werd het oorlogje spelen verdrongen door het cowboytje spelen. Dat had misschien te maken met de toenemende Amerikaanse invloed op Europa. Mijn vriendje Gerke had stripboeken met daarin Buffalo Bill. Even later bracht een vriendin van mijn moeder, tante Charlotte uit België, afleveringen van Robbedoes mee waarin tot ons plezier Lucky Luke voorkwam. Als je oplette waren er opeens veel cowboys in ons leven. Ze hingen als het ware in de lucht. Er waren cowboyfilms waar wij niet naartoe mochten. Die waren voor jongens boven de veertien. Misschien omdat in die films bosjes indianen werden neergeschoten, maar misschien ook om andere redenen.

  1. Dit was mijn wereld zonder dat ik er erg in had
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Dit was mijn wereld zonder dat ik er erg in had

    Het is anders deze dagen. Drastisch anders. Blij zijn met de lente lijkt taboe. Wandelend loeren we achterdochtig naar elkaar, je moet op anderhalve meter afstand blijven hoor. De voordeurbel. Als ik opendoe staat de postbode al tien meter verder op straat te zwaaien dat hij een pakketje heeft neergelegd. De boekwinkel is open, nog wel. Ook daar waan ik me een melaatse. Geen kip, bijna geen kip te zien. Het lijkt of er iemand met een gifspuit door de wereld is getrokken om elk spoortje levendigheid de kop in te drukken.

blogs