Anna A. Ros, cover Uit mijn tent gelokt
Volledig scherm
PREMIUM
Anna A. Ros, cover Uit mijn tent gelokt © Anna A. Ros

Dichteres Anna A. Ros; over wereldleed en de kauwtjes rond de Oostkerk

zeeland-geboektOver anderhalve maand is het weer Internationale vrouwendag. Het strijdlied ligt al klaar. ‘Laten we het er op houwen/ dat vrouwen/ op internationale vrouwendag/ niet willen rouwen’, rijmt Anna A. Ros (geb.1962; pseudoniem) in haar nieuwe dichtbundel ‘Uit mijn tent gelokt’. En zo nog vele strofen door, tégen moellahs, pooiers, botte reclamemakers en andere gestoorden. Zulke gedichten, weerbaar en weerloos tegelijk, kenmerken deze dichteres, die in 2017 al een bundel ‘Overleven’ publiceerde.

  1. Dit was mijn wereld zonder dat ik er erg in had
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Dit was mijn wereld zonder dat ik er erg in had

    Het is anders deze dagen. Drastisch anders. Blij zijn met de lente lijkt taboe. Wandelend loeren we achterdochtig naar elkaar, je moet op anderhalve meter afstand blijven hoor. De voordeurbel. Als ik opendoe staat de postbode al tien meter verder op straat te zwaaien dat hij een pakketje heeft neergelegd. De boekwinkel is open, nog wel. Ook daar waan ik me een melaatse. Geen kip, bijna geen kip te zien. Het lijkt of er iemand met een gifspuit door de wereld is getrokken om elk spoortje levendigheid de kop in te drukken.

blogs