Marja Plugge beschrijft het leven van haar oma Zoetje in een boek.
Volledig scherm
PREMIUM
Marja Plugge beschrijft het leven van haar oma Zoetje in een boek. © lex de meester

Boek over oma Zoetje toont ook de Walcherse wereld van vorige eeuw

,,Ze was een lieve oma, positief en vrolijk. Ik wil haar verhalen voor de familie behouden.’’ Kleindochter Marja Plugge schetst in Zoetje, Een Heerlijkheid van de Welsinghe het leven van haar grootmoeder Zoetje Jobse-Roelse. Een leven vol liefde, strijd en verdriet van een sterke vrouw tegen de achtergrond van het Walcheren in de vorige eeuw. Crisis en oorlog, geloof en dood. Maar ook klein geluk en plezier.

  1. Herinneringen aan de lessen van toen en nu
    PREMIUM

    Herinnerin­gen aan de lessen van toen en nu

    Weinigen kennen zijn naam, iedereen kent zijn woorden. Jaap Toorenaar bedacht een aantal reclameslogans die door alle Nederlandse geheugens dwarrelen. Leuzen als ‘Calvé pindakaas. Wie is er niet groot mee geworden?’ en ‘Een beter milieu begint bij jezelf’. Toorenaar werd in 1954 geboren te Wilhelminadorp. Zijn vader was daar fruitteler. Thuis waren ze lid van de Gereformeerde Gemeente in Goes, maar van het geloof is weinig bij hem blijven hangen, hooguit zijn eerbied voor het woord.
  1. De poëzie
slingert aan 
de trapeze
    zeeland-geboekt

    De poëzie slingert aan de trapeze

    Er bestaat nog een foto van, een foto in de krant van 9 juni 2008. De dag voordien had ik kennis gemaakt met Anne van Amstel, in een Middelburgse tuin, voor één middag aan haar en aan mij toebedeeld in het kader van de manifestatie Park & Poëzie. Je hóórt haar natuurlijk niet op de foto, toch lijkt het of haar stem klinkt, door het gebaar met haar rechterhand. In haar linkerhand heeft ze een boekje vast, haar in 2004 verschenen eerste bundel ‘Het oog van de storm’.
  2. Herinneringen stuiteren uit de kast, met dank aan Jan Zegers
    PREMIUM
    Zeeuwse schrijvers

    Herinnerin­gen stuiteren uit de kast, met dank aan Jan Zegers

    Herinneringen zijn als een kast waarin je van alles opbergt, maar zelden meer iets uithaalt. Uit deze kast van de voorbije wereld valt ineens de herinnering aan mijn enige nachtje in een ziekenhuis. Het ging om amandelen knippen. Ik herinner mij hoe ik weg raakte voor de ingreep en weer ontwaakte in een bed waarin nog een jongen lag, zijn voeten naast mijn kussen. Dat juist deze herinnering uit de kast stuitert, dank ik aan Jan Zegers, aan zijn amandelkniphistorie Aan mijn lot overgelaten, opgenomen in zijn pas verschenen verhalenbundel Denkend aan ’t Naaikussen.