Bloed
Volledig scherm
Bloed © Wim Hofmann

Bloed

zeeland-geboektAf en toe werd bij mij in het ziekenhuis bloed afgenomen. Ik keek hoe zo’n venapunctie ging. Niet dat ik het zelf wil gaan doen.

Ik moest mijn arm gestrekt houden en mijn vuist ballen. De verpleegster, die gezellig bij me zat, tikte dan met een wijsvinger ergens op mijn hand of pols of elleboogholte om een goede ader te vinden, waar in geprikt kon worden. In de andere hand hield ze de naald vast, die, onder een scherpe hoek, door het vel moest.

,,Hoe dikker de naald, hoe vlugger het gaat”, zei ze.

,,Vroeger zou ik flauw gevallen zijn”, zei ik.

,,Is dat zo?” zei ze.

,,Dat had ik ook, vroeger”, zei de man in het bed naast me. ,,Maar dat is overgegaan. Zeker na dat ongeluk.”

Hij vertelde over zijn ongeluk.

Hij was ooit met zijn auto van de weg geraakt en in een greppel terechtgekomen. Hij vloog met zijn hoofd tegen de voorruit. Hij raakte bewusteloos, maar toen hij bijkwam zag hij bloed.

,,Overal bloed”, zei hij, ,,niet te geloven.”

Ik geloofde het wel.

Hij vertelde hoe hij niet bij machte was geweest uit de auto te komen, al had hij nog geprobeerd een portier open te krijgen. Gelukkig hadden ze hem gevonden.

,,Een mens heeft wel veel bloed.”

,, Wel vijf en een halve liter”, zei de verpleegster.

,,Nu wel wat minder”, bracht ik er tegenin.

,,Dat is de moeite niet, maar het bloedt wel wat na”, zei ze. ,,Dat komt door de bloedverdunners.”

Ze had iets op mijn arm geplakt en ging weg.

De man naast me ging een krant lezen, dat wil zeggen hij bladerde een krant door. De krant was gevuld met berichten over het coronavirus en advertenties.

En ik dacht na over bloed. Het is fantastisch spul met een alarmerende kleur. Ze kunnen er van alles uit aflezen. Zelfs de naaste toekomst. Ik dacht ook na over de keren dat ik bloed had gezien, dat van mezelf en van anderen. Ik dacht aan een dode soldaat die ik als kind gezien had, de verkeersongevallen, de keer dat ik in elkaar was getrapt en toen veel bloed inslikte. Toke die met haar voorhoofd op een veerooster viel, zoon Maarten die met zijn hoofd tegen een deurpost knalde en met een bijltje op zijn vinger sloeg. En als je alle mes- en glassneetjes, schaafwonden en winkelhaken en bloederige watjes bij de tandarts gaat meetellen, loopt door mijn leven een lang bloedspoor, dacht ik. Ik probeerde maar aan iets anders met minder bloed te denken.

Maar daar was de verpleegster weer.

,,Volgende keer pak ik met een fijner naaldje”, zei ze. Ze glimlachte fijntjes.

  1. Uit de Zeeuwse Almanak
    zeeland-geboekt

    Uit de Zeeuwse Almanak

    In het begin van de maand maart speelde het sterrenbeeld Vissen nog een overheersende rol. Mensen die onder dit sterrenbeeld geboren zijn vertonen doorgaans een grillig karakter. Ze zijn slap, buigzaam en week en ze zijn goedgelovig. Ze lezen daarom dit graag. Gluiperds wil ik ze niet noemen. Vissen zijn uitermate geschikte ondergeschikten. Sinds enkele weken is, zoals u wel gemerkt zal hebben echter het sterrenbeeld Ram van invloed. Rammen zijn te herkennen aan balsturig gedrag. Ze kunnen stijfkoppig zijn, haatdragend, hardnekkig , wraakzuchtig en wrokkig en ze zijn (we durven dit haast niet te schrijven) buitengemeen agressief. Ze weten precies wat een ander moet doen en wat niet, hoe je in de rij moet staan bij de bakker en welke afstand je precies moet bewaren. Ze plakken graag tape op de vloer.
  2. Dit was mijn wereld zonder dat ik er erg in had
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Dit was mijn wereld zonder dat ik er erg in had

    Het is anders deze dagen. Drastisch anders. Blij zijn met de lente lijkt taboe. Wandelend loeren we achterdochtig naar elkaar, je moet op anderhalve meter afstand blijven hoor. De voordeurbel. Als ik opendoe staat de postbode al tien meter verder op straat te zwaaien dat hij een pakketje heeft neergelegd. De boekwinkel is open, nog wel. Ook daar waan ik me een melaatse. Geen kip, bijna geen kip te zien. Het lijkt of er iemand met een gifspuit door de wereld is getrokken om elk spoortje levendigheid de kop in te drukken.

blogs