Volledig scherm
PREMIUM
© Joost Hoving

Zo'n telefoon installeren, dát kan ik toch zeker wel?

Column Willem van DamLastig, de huistelefoon zwijgt. Bijna de hele week al. Zou het aan de batterijen liggen? Nieuwe batterijen er in, nee hoor, geen gehoor. Stekkertje stuk, misschien? Foeterend onder het bureau gekropen om de aansluiting te controleren. Alles in orde. Uiteindelijke diagnose: telefoon is dood.

Op naar de bouwmarkt. Daar doen ze niet alleen in schroevendraaiers, behangplaksel en haakse slijpers, ze hebben er ook telefoons. Veel telefoons. Welke zullen we nemen? Die met de extra grote seniorenknoppen? Die met een ‘strak vormgegeven aluminium look’? Of zullen we eens gek doen en pakken we een retromodelletje? 

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Bomans
    PREMIUM
    COLUMN WILLEM VAN DAM

    Bomans

    Het briefje bewaar ik nog altijd zorgvuldig in een doorzichtig plastic mapje; het briefje dat Godfried Bomans zo’n zeventig jaar geleden – met potlood! - aan mijn vader schreef. Mijn vader (hij bracht het van broodbezorger tot journalist én schreef enkele toneelstukken) had Bomans om raad gevraagd: hoe kan ik mijn schrijverschap verbeteren? Bomans was niet te beroerd om mijn vader van advies te dienen: ,,Werk. Verwacht niets van anderen. Werk zóo, dat de menschen U lezen. Een andere weg is er niet.’’
  1. Toen ze me in het oog kreeg, stak ze minachtend een middelvinger naar me op
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Toen ze me in het oog kreeg, stak ze minachtend een middelvin­ger naar me op

    Opstootje in de supermarkt. Ik had net een tros bananen in mijn mandje laten landen, toen er even verderop geschreeuw klonk: ,,Hoorde je dat? Die man zei kutwijf tegen me!’’ Wat zich precies had voorgedaan werd me niet geheel duidelijk, feit was dat een vrouw het in het gangpad tussen de snoepjes en de frisdranken aan de stok had gekregen met een fors model man op Zweedse klompen.
  2. Iemand informeerde of het geen tijd werd om dat ‘schaamhaar op je bakkes’ weg te snoeien
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Iemand informeer­de of het geen tijd werd om dat ‘schaamhaar op je bakkes’ weg te snoeien

    Waarom weet ik niet meer, maar ooit – het zal zo’n twintig jaar geleden zijn – besloot ik dat ik een baard wilde. Een mooie volle baard. Net zo een als die van Jan, Pier, Tjoris en Corneel die ‘te kaapr’n’ gingen varen. En zie: na een paar dagen al moest ik mij een baardtrimmer aanschaffen om het pluizige gewas op mijn kaken enigszins in goede banen te leiden.

Columns