Volledig scherm
© Joost Hoving

Wandelaar

Column Willem van DamIk ben geen wandelaar. Dat is de schuld van mijn ouders. Die verplichtten mij vaak om des zondags mee te gaan naar mijn oom en tante die helemaal aan de andere kant van de stad woonden. Als ze zeiden: 'Kom Willem, we gaan gezellig op visite bij oom Ed en tante Manna', zonk de moed me in de sandalen. Want het betekende: w-a-n-d-e-l-e-n.

Kolere, wat een eind was dat. Kilometers ver moesten mijn kortgebroekte jongensbeentjes mij langs de ellenlange en saaie Rijksstraatweg dragen. 'Vooruit jongen, nog even volhouden, we zijn er bijna.'

Het was in díe tijd dat ik besloot om later, als ik groot zou zijn, geen onnodige stap meer te verzetten. Oké, ik heb nog een keer aan de avondvierdaagse meegedaan, maar dat kwam omdat Heske meeliep, dat leuke meisje met die wipneus en paardenstaart op wie ik hevig verliefd was.

Quote

Kilometers ver moesten mijn kortge­broek­te jongens­been­tjes mij dragen."

Met Heske is het nooit wat geworden en sedertdien heb ik nauwelijks nog de ene voet voor de andere gezet. Waarom zou ik ook? Fiets, auto, bus en trein zijn niet voor niets uitgevonden.

Regelmatig zie ik ze door de polder gaan, quasi-kwieke bejaarden in felgekleurde regenjacks die zich met die rare Nordic Walkingstokken vooruit bewegen. 'Ach gusssie', denk ik dan.

Laatst las ik een advertentie waarin een verzendhuis een 'welgevormde wandelschoen' aanprees, 'geschikt voor lange afstandswandelingen in nat en moeilijk terrein, maar ook zeer geschikt voor dagelijks gebruik en wandelingen op een vlakke ondergrond'. En, bofkont die ik was, ze kostten slechts € 69,99 in plaats van € 189,99. Niet gekocht natuurlijk. Maar 's nachts droomde ik dat ik weer die ellenlange en saaie Rijksstraatweg af moest lopen. Heen en terug, hè? De volgende morgen toen ik uit bed klauterde en naar de badkamer wankelde - ai, pijn aan mijn voeten, zo'n gevoel alsof ze onder de blaren zaten.

Ik zei het al: ik ben geen wandelaar.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. De allerbeste
    PREMIUM
    COLUMN WILLEM VAN DAM

    De allerbeste

    Een piepklein boekje is het. Met een harde kaft. Het heet Papa, bedankt, was in mijn boekenkast aan de wandel gegaan en had zich onder een dun laagje stof achter de brede ruggen van de driedelige Dikke van Dale verstopt. Het kwam tevoorschijn, toen ik tijdens een potje Scrabble een dreigend handgemeen de kop probeerde in te drukken door de juiste spellingswijze van een veel punten scorend woord (rinocerossen of rhinocerosssen?) in de Van Dale op te zoeken.

Columns