Volledig scherm
© Joost Hoving

Meester De S.

Column Willem van DamZo heel vaak kom ik niet meer in de stad waar ik werd geboren en opgroeide. Maar áls ik er ben, kan ik de verleiding niet weerstaan om even langs mijn lagere schooltje van toen te rijden. Een monumentaal gebouw is het, bijna honderdvijftig jaar oud. Het ademt grandeur; hoge vensters met getoogde omlijstingen, schijnbalustrades en een boogvormig fronton boven de ingang.

Elke keer als ik er langs ga, moet ik terugdenken aan meneer Kooiman, het vroeg kalende Hoofd der School, aan de aardige mevrouw De Zwart, de strenge juf Van Ingen. En aan meester De S. (uit piëteitsoverwegingen volsta ik met vermelding van diens initiaal) die de bijnaam ‘Peukie’ met zich meedroeg, omdat hij altijd met zijn wijsvinger in zijn neus boorde, de grauwgrijze oogst tot een balletje kneedde en dat vervolgens de klas in schoot. Nare man, die meester De S; hij gaf mij een 2 voor rekenen op mijn rapport.

Quote

Dat jochie met dat eigenwijze brilletje op de neus ben ik

In een doos bewaar ik nog altijd een klassenfoto uit die tijd. Dat jochie met dat eigenwijze brilletje op de neus op de eerste rij links ben ik. Even verderop zit mijn vriendje Kees, met wie ik veel voetbalde en op wie ik stiekem een beetje jaloers was omdat hij vaak pindakaas op zijn brood had en ik me meestal tevreden moest stellen met een boterham spekvet. Weer een paar stoeltjes verder zit Bulbs. Hoe hij echt heette, weet ik niet meer, maar iedereen noemde hem Bulbs. Dat kwam – zijn vader zat in de bloembollenhandel en in een poging zijn nering  enige internationale allure te geven had hij met grote letters Bulbs op zijn etalageruit geschilderd. Vandaar.

Deze week las ik dat een projectontwikkelaar een begerig oog heeft laten vallen op mijn lagere schooltje van toen. Hij wil er een viersterrenhotel van maken met honderd kamers. Als dat er ooit van komt, ga ik er beslist een keer slapen. Ben alleen bang, dat ik dan van meester De S. ga dromen.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Toen ze me in het oog kreeg, stak ze minachtend een middelvinger naar me op
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Toen ze me in het oog kreeg, stak ze minachtend een middelvin­ger naar me op

    Opstootje in de supermarkt. Ik had net een tros bananen in mijn mandje laten landen, toen er even verderop geschreeuw klonk: ,,Hoorde je dat? Die man zei kutwijf tegen me!’’ Wat zich precies had voorgedaan werd me niet geheel duidelijk, feit was dat een vrouw het in het gangpad tussen de snoepjes en de frisdranken aan de stok had gekregen met een fors model man op Zweedse klompen.
  2. Iemand informeerde of het geen tijd werd om dat ‘schaamhaar op je bakkes’ weg te snoeien
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Iemand informeer­de of het geen tijd werd om dat ‘schaamhaar op je bakkes’ weg te snoeien

    Waarom weet ik niet meer, maar ooit – het zal zo’n twintig jaar geleden zijn – besloot ik dat ik een baard wilde. Een mooie volle baard. Net zo een als die van Jan, Pier, Tjoris en Corneel die ‘te kaapr’n’ gingen varen. En zie: na een paar dagen al moest ik mij een baardtrimmer aanschaffen om het pluizige gewas op mijn kaken enigszins in goede banen te leiden.

Columns