Volledig scherm
© Joost Hoving

Meester De S.

Column Willem van DamZo heel vaak kom ik niet meer in de stad waar ik werd geboren en opgroeide. Maar áls ik er ben, kan ik de verleiding niet weerstaan om even langs mijn lagere schooltje van toen te rijden. Een monumentaal gebouw is het, bijna honderdvijftig jaar oud. Het ademt grandeur; hoge vensters met getoogde omlijstingen, schijnbalustrades en een boogvormig fronton boven de ingang.

Elke keer als ik er langs ga, moet ik terugdenken aan meneer Kooiman, het vroeg kalende Hoofd der School, aan de aardige mevrouw De Zwart, de strenge juf Van Ingen. En aan meester De S. (uit piëteitsoverwegingen volsta ik met vermelding van diens initiaal) die de bijnaam ‘Peukie’ met zich meedroeg, omdat hij altijd met zijn wijsvinger in zijn neus boorde, de grauwgrijze oogst tot een balletje kneedde en dat vervolgens de klas in schoot. Nare man, die meester De S; hij gaf mij een 2 voor rekenen op mijn rapport.

Quote

Dat jochie met dat eigenwijze brilletje op de neus ben ik

In een doos bewaar ik nog altijd een klassenfoto uit die tijd. Dat jochie met dat eigenwijze brilletje op de neus op de eerste rij links ben ik. Even verderop zit mijn vriendje Kees, met wie ik veel voetbalde en op wie ik stiekem een beetje jaloers was omdat hij vaak pindakaas op zijn brood had en ik me meestal tevreden moest stellen met een boterham spekvet. Weer een paar stoeltjes verder zit Bulbs. Hoe hij echt heette, weet ik niet meer, maar iedereen noemde hem Bulbs. Dat kwam – zijn vader zat in de bloembollenhandel en in een poging zijn nering  enige internationale allure te geven had hij met grote letters Bulbs op zijn etalageruit geschilderd. Vandaar.

Deze week las ik dat een projectontwikkelaar een begerig oog heeft laten vallen op mijn lagere schooltje van toen. Hij wil er een viersterrenhotel van maken met honderd kamers. Als dat er ooit van komt, ga ik er beslist een keer slapen. Ben alleen bang, dat ik dan van meester De S. ga dromen.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Blaftaks
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Blaftaks

    Een hondenbaan? Welnee meneer, integendeel, het is een prachtbaan; ‘je bent lekker vrij en je komt nog eens onder de mensen'. Jaren geleden mocht ik voor een reportage voor deze krant een poosje meelopen met een controleur der hondenbelastingen te Vlissingen. Voor de grootste en gemeenste Duitse herder was hij niet bevreesd, de blaf van een bouvier herkende hij al van verre en geen illegale teckel bleef voor hem verborgen. In één jaar tijd betrapte hij maar liefst 114 ‘zwarte’ blaffers - wat zeg je me daarvan?
  2. De allerbeste
    PREMIUM
    COLUMN WILLEM VAN DAM

    De allerbeste

    Een piepklein boekje is het. Met een harde kaft. Het heet Papa, bedankt, was in mijn boekenkast aan de wandel gegaan en had zich onder een dun laagje stof achter de brede ruggen van de driedelige Dikke van Dale verstopt. Het kwam tevoorschijn, toen ik tijdens een potje Scrabble een dreigend handgemeen de kop probeerde in te drukken door de juiste spellingswijze van een veel punten scorend woord (rinocerossen of rhinocerosssen?) in de Van Dale op te zoeken.

Columns