Volledig scherm
AFGEKOCHT PZC columnist columnisten AD en Regiobladen. Foto Joost Hoving Willem van Dam, voor bij column, liggend gemaakt © Joost Hoving

Kijk eens wat een lekker toetje: vanillepudding met bosbessensaus!

Column Willem van DamZiezo. De kerstboom is ontmanteld, de kerstkaarten liggen in de kliko, de laatste oliebollen en appelflappen zijn met de laatste slokken bubbeltjeswijn weggespoeld. Hè, hè, het leven kan eindelijk zijn gewone gangetje weer hernemen.

De feestdagen, ooit keek ik er naar uit. Zie je dat jongetje met die glinsterende oogjes achter dat ziekenfondsbrilletje naar die kaarsjes staren die zijn moeder in de kerstboom had aangestoken? Dat jongetje was ik. En zie je de emmer water aan de voet van de kerstboom? Die had mijn vader daar neergezet voor het geval dat. Hoor je dat gebekvecht tussen mij en mijn zusjes over wie de piek mocht plaatsen? Dat goudkleurige trompetje tussen het engelenhaar en de kerstballen -  daar mochten wij om beurten één keer op blazen, maar wel héél voorzichtig, anders ging het stuk. En dan het kerstdiner. Ook al zo’n feest! We aten rollade met gestoofde peertjes en kijk eens wat een lekker toetje – vanillepudding met bosbessensaus!

Op oudejaarsavond verzamelde de hele familie zich rond het luidsprekerkastje van de draadomroep om naar Wim Kan te luisteren. Er werd pandoer gespeeld, de mannen dronken bier en jonge klare, de vrouwen lepelden glaasjes advocaat en boerenjongens leeg. En even na twaalven, als de ogen van mijn ome Wim als gevolg van overmatige jeneverconsumptie stuurloos in zijn oogkassen dobberden en iedereen elkaar een gelukkig nieuwjaar had gewenst, verscheen er een grote salade op tafel, mét stukjes vlees (afkomstig van paardenslager Hoogland, maar dat mocht ik van mijn moeder tegen niemand vertellen, want paardenvlees, dat gold toch als iets minderwaardigs).

Ach ja, de jaren vijftig. Toen was geluk heel gewoon, zeggen ze. Nou, daar valt flink wat op af te dingen. Maar wat zou ik graag nog eens op dat goudkleurige trompetje blazen en een stukje paardenworst van slager Hoogland eten.

Quote

Als de ogen van mijn ome Wim stuurloos in zijn oogkassen dobberden, verscheen een grote salade op tafel

  1. Het nestkastje hangt nog steeds niet. Kan nog even duren
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Het nestkastje hangt nog steeds niet. Kan nog even duren

    Met mijn kennis der natuur is het droevig gesteld. Zo beweerde ik een poos geleden op deze plaats met onwrikbare stelligheid dat er met enige regelmaat echte spechten in onze tuin verschenen. Achteraf bleek dat de grootste flauwekul; het waren Vlaamse gaaien. Om mij voortaan voor dergelijke blunders te behoeden, schonken goede vrienden mij destijds een handig naslagwerkje, getiteld Zien is Kennen, waarin honderden vogels – met kleurenplaatjes! - worden beschreven.

Columns