Willem van Dam.
Volledig scherm
PREMIUM
Willem van Dam. © Joost Hoving

Ik stond weer in de winkel van groenteboer Geerlings

COLUMN WILLEM VAN DAMIk weet ook wel, de tijdmachine van professor Barabas bestaat niet echt. Maar toch, toch reisde ik deze week meer dan zestig jaar terug in de tijd. Dankzij Facebook. Want daarop verschenen oude zwart-wit foto’s van de buurt waarin ik ruim een halve eeuw geleden opgroeide.

Plots was ik weer in de straat waar ik met Jantje B., Peter F. en de broertjes Janneman en Nicolai T. voetbalde. Even stond ik weer voor het huis waar ik met mijn ouders en twee zussen woonde. Er bungelde toen nog een touwtje uit de brievenbus – precies zo’n touwtje waarnaar Jan Terlouw hevig terugverlangt. 

  1. Ik wist het wel: er is nog hoop
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Ik wist het wel: er is nog hoop

    Ook ik heb mezelf afgerasterd. Moest van Rutte. Omdat ik aan een lichte neusverkoudheid lijd, mag ik al sinds een paar dagen het huis niet uit. Erg? Mwah. Eindelijk kan ik zonder enige wroeging de mevrouw met de collectebus voor een gesloten deur laten staan. Eindelijk kan ik de man van de pakketdienst die bij ons een pakje voor de buren wil afleveren, vanachter de geraniums gebaren dat hij het maar een deurtje verderop moet regelen.

Columns