Willem van Dam.
Volledig scherm
PREMIUM
Willem van Dam. © Joost Hoving

Ik doe dat ook wel eens, De Duim gebruiken

COLUMNWanhopig zit ik voor mijn lege schermpje – de cursor knippert treiterend de uren naar mijn deadline weg. Er zijn van die stukjesschrijvers die bij gebrek aan een onderwerp uit het raam gaan zitten staren. Dan tikken ze driehonderd woorden over wuivende bomen en wuivend graan. Over hun poes die in hun tuin luiert of over een merel die het hoogste lied zingt.

  1. Met een ui onder de oksel naar de keuring
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Met een ui onder de oksel naar de keuring

    We riepen ‘Beter langharig dan kortzichtig’, lazen De Hitweek, sabbelden soms aan stickies, draaiden Aftermath (What a drag it is getting old) van The Stones grijs - ha, de jaren zestig! In Amsterdam dansten de Provo’s rond Het Lieverdje, in de veilinghallen te Blokker deden The Beatles yeah, yeah, yeah, Phil Bloom verscheen in haar blootje op tv. Ach man, het leven was (met dank aan Remco Campert) vurrukkelluk; ‘Je stampte met je voet op de grond en er was een feest’, schreef diezelfde Remco Campert.