Joost Hoving
Volledig scherm
© Joost Hoving

Het wordt steeds stiller om mij heen

Ze zijn allemaal al dood: Mijn vader Jan, mijn moeder Gré, mijn schoonouders Thijs en Mies, mijn zus Ineke, mijn neefje Merijn, mijn (ex-)zwagers Ko en Henk, mijn schoonzoon Ron. Mijn vriend(inn)en Henk, Peter, Greet, Vera, Frans, Bea, Rob en al die anderen die ik in de loop der jaren uit het oog verloor. Mijn (oud-)collega’s Ben, Wout, Jan, Johan, Gerard, Harmen, Boudewijn, Hans, Rinus, Willem (3x), Kees, Conny, Felix, Paul, Frans, Dolf, Claudia. En al die kroegmaten van weleer van wie ik de namen ben vergeten, maar van wie ik vrijwel zeker weet, dat ze gezien hun bovenmatig drankgebruik inmiddels het loodje hebben gelegd.

  1. ‘Het is niet zo erg dat ze er zijn, maar dat ze het doen!’
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    ‘Het is niet zo erg dat ze er zijn, maar dat ze het doen!’

    Ze stonden met welgevulde boodschappenmandjes bij de kassa. Twee vrouwen van middelbare leeftijd. De een: een kleine dikkerd met een uitgezakt permanentje. De ander: een struise blondine met van die neerhangende mondhoeken die op een voortdurend misnoegen duidden. Over de preek van de voorbije zondag spraken zij. Die was over verdraagzaamheid gegaan, en over homoseksualiteit; dat homoseksuelen ook mensen zijn, en dat die net als ieder ander behandeld moeten worden. Zoiets had de dominee gezegd.
  2. Mijn eerste bericht, trots dat ik was. Trots!
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Mijn eerste bericht, trots dat ik was. Trots!

    Neen, ik hengel niet naar een majesteitelijke medaille. Neen, ik hoef geen gouden horloge met inscriptie. En neen, ik solliciteer niet naar een schouderklopje van de hoofdredacteur. Maar meer dan vijftig jaar, godallemachtig! Meer dan een halve eeuw schrijf ik al voor deze courant. Ergens in de Krantenbank Zeeland moet nog het eerste bericht te vinden zijn, dat van mijn hand in druk verscheen: een aankondiging van een cursus bloemschikken georganiseerd door de Nederlandse Bond van Plattelandsvrouwen, afdeling Terneuzen. Het telde niet meer dan een paar regels. Maar trots dat ik was. Trots!

Columns