Volledig scherm
© Joost Hoving

Eurootje

columnLange zwarte jas, nagenoeg tandeloos bekkie, groene rubberen kaplaarzen, sjaaltje rond het hoofd geknoopt. ,,Dag meneer'', zegt ze. ,,Mag ik u wat vragen?''

,,Dat doet u al'', probeer ik gevat te doen.
Daardoor laat ze zich niet uit het veld slaan:
,,Heeft u misschien een eurootje voor me?''

Ze gebaart naar de rij geketende winkelwagentjes bij de ingang van de supermarkt en acteert wanhoop.
,,Ik heb geen kleingeld en kan daarom geen karretje pakken. Dus als u...''
Ik tast naar mijn kontzak, haal een euromunt uit mijn portemonnee en druk die in haar hand.
Ze lacht haar gehavende gebit bloot. ,,Dank u wel, meneer.''

Met een mooi gevoel ('weer een goede daad verricht vandaag') loop ik de supermarkt binnen. Als ik voor het schap met de betere wijnen sta, zie ik door de winkelruit hoe de vrouw met dezelfde bedeltruc opnieuw een man aanschiet.

Ik duw mijn wagentje langs het brood, de fijne vleeswaren, het luxe kaasassortiment, de verse vissen en de toetjes. Dat is dan € 68, 56, zegt de kassameneer. Ik reken af en manoeuvreer mijn volgeladen boodschappenkarretje over het parkeerterrein naar mijn auto. 

,,Zal ik uw wagentje straks even voor u terugzetten, meneer?'', klinkt het achter me.  
Ik draai me om en staar opnieuw in het bijna tandeloze bekkie. Even later parkeert de vrouw mijn winkelwagentje bij de ingang van de supermarkt, peutert er mijn euro uit en stopt die in haar jaszak.

Als ik het parkeerterrein afrijd, hoor ik op de autoradio een mannenstem zeggen dat de 500 rijkste mensen van de wereld vorig jaar nóg rijker zijn geworden; ze gingen er één biljoen (dat is een 1 met 12 nullen) dollar op vooruit.
In mijn achteruitkijkspiegel zie ik de vrouw met de rubber laarzen steeds kleiner worden.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Eén schoen
    PREMIUM
    COLUMN WILLEM VAN DAM

    Eén schoen

    Soms kan ik bij het lezen van deze courant een grijns niet onderdrukken. De pagina met de strips sla ik vaak als eerste op. Niet vanwege die strips, maar vooral omdat ik graag door het rubriekje ‘Lezers helpen lezers’ grasduin. Daarin worden de meest intrigerende oproepjes geplaatst. ‘Wie heeft interesse in de gekleurde dopjes van insulinenaaldjes?,’ of ‘Voor mijn vader zoek ik vingerhoedjes met Piggelmee-afbeeldingen’; wat móét een mens daarmee?

Columns