Willem van Dam.
Volledig scherm
PREMIUM
Willem van Dam. © Joost Hoving

Er zullen altijd lieden zijn bij wie ik beslist niet zal aankloppen

Ik lees: ‘De Koninklijke Marechaussee heeft (…) vijf Sudanese vluchtelingen uit een vrachtwagen in de haven van Vlissingen gehaald. De mannen, vier minderjarig, waren in België in de wagen gekropen met als doel in Engeland te komen.’

Ik lees de reacties:

‘Terug ermee. We hebben al genoeg zorgen.’

‘Klep weer snel dicht en terug.’

‘Terugsturen naar het land van herkomst.’

‘Direct aanpakken deze vluchtelingen, rechtstreeks terug (…) naar hun thuisland sturen en meteen daar aan de slag, mouwen opstropen én handjes laten wapperen!’

Enzovoorts, enzovoorts.

  1. Ik wist het wel: er is nog hoop
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Ik wist het wel: er is nog hoop

    Ook ik heb mezelf afgerasterd. Moest van Rutte. Omdat ik aan een lichte neusverkoudheid lijd, mag ik al sinds een paar dagen het huis niet uit. Erg? Mwah. Eindelijk kan ik zonder enige wroeging de mevrouw met de collectebus voor een gesloten deur laten staan. Eindelijk kan ik de man van de pakketdienst die bij ons een pakje voor de buren wil afleveren, vanachter de geraniums gebaren dat hij het maar een deurtje verderop moet regelen.

Columns