Volledig scherm
PREMIUM
© Joost Hoving

En zo klinkt na al die jaren de stem van mijn vader weer door de huiskamer.

Column Willem van DamHet doosje had zich jarenlang voor mij verstopt gehouden. Vorige week – ik zocht een puntenslijper - vond ik het weer, ergens diep weggestopt in een bureaulade. Een groen doosje is het. 

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Ik was van plan te schrijven over een bejaarde bedrieger
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Ik was van plan te schrijven over een bejaarde bedrieger

    Ik was van plan een stukje te schrijven, waarin ik Sinterklaas tot op de enkels afbrandde. Ik wilde schrijven, dat ik de man een bejaarde bedrieger vind. Een uitslover bovendien, met die rare stok die hij staf noemt, met zijn pluizige baard, dat rode gordijn dat hij als mantel gebruikt, die malle mijter en dat dikke boek waarin hij zogenaamd van al die goedgelovige kindertjes de ondeugden heeft neergepend.
  2. Reebruine ogen
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Reebruine ogen

    Weet u nog, Bambi? Ja precies, ik bedoel dat schattige witstaarthertje wiens moeder door een jagersman werd doodgeschoten. Ik zal een jaar of zes zijn geweest toen ik de film (het was in een filmzaaltje van – ik geloof – het Leger des Heils) voor het eerst zag. Tranen met tuiten. De film werd geschikt geacht voor alle leeftijden. Een grovere blunder heeft de filmkeuringscommissie nooit meer begaan; de lotgevallen van het snoezige hertje sneden zó diep door mijn tere kinderziel, dat ik nachtenlang in mijn jongensbedje heb liggen huilen.

Columns