Willem van Dam.
Volledig scherm
PREMIUM
Willem van Dam. © Joost Hoving

Een potige portier maande ons het pand onmiddellijk te verlaten

Fijn, we mogen van Rutte weer naar het zwembad. Niet dat ik van plan ben om dat te doen, want er zijn weinig dingen waaraan ik zo’n hekel heb als aan zwemmen. Vroeger, toen ik nog een jongetje was met een ziekenfondsbrilletje en opgeknipte haartjes, toen was ik een echte waterrat. Ik was zelfs lid van een zwemvereniging (De Watervrienden) en liep elke zaterdag met een opgerolde handdoek (waarin twee met reuzel besmeerde bruine boterhammen én de door mijn moeder gebreide zwembroek) onder mijn arm naar Stoop’s Bad- en Zweminrichting. Daar plonsde ik onvervaard van de hoge plank in het water, in de hoop dat Lieneke, het meisje op wie ik hevig verliefd was, zou denken: ‘Zo, die Willem durft’.

  1. Met Het Pauperparadijs in mijn bagage naar het Drentse Veenhuizen
    PREMIUM
    column Willem van Dam

    Met Het Pauperpara­dijs in mijn bagage naar het Drentse Veenhuizen

    Het bericht dreigde deze week even kopje onder te gaan in de stortvloed aan nieuws over het virus dat ons het leven al ruim een jaar zuur maakt, de Limburgers die tot hun knieën door het water waadden en de verrichtingen (waar blijven de beloofde 48 medailles?) van onze Olympiërs. Gelukkig wijdde deze courant er dinsdag alsnog een royale tweekolommer aan: de Kolonïen van Weldadigheid hebben een plaats gekregen op Unesco Werelderfgoedlijst.
  2. Soms hoop ik stiekem dat er in Terneuzen ook zo'n employé rondloopt
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Soms hoop ik stiekem dat er in Terneuzen ook zo'n employé rondloopt

    Er zijn van die krantenberichten waar ik buitengewoon vrolijk van word. Wat dacht u van dat bericht over die overijverige medewerker van de plantsoenendienst in Utrecht? ‘Zo jongen’, had de chef onkruidbestrijding hem verordonneerd terwijl hij hem een brander in de hand drukte, ‘ga jij de stad maar eens van vuulte ontdoen’. De chef verdween in zijn kantoortje achter een berg papierwerk en de medewerker toog spoorslags aan de arbeid.
  3. En met een triomfantelijke grijns prikte hij een dampende aardappel aan zijn vork
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    En met een triomfante­lij­ke grijns prikte hij een dampende aardappel aan zijn vork

    Over school ging het tijdens de avondmaaltijd. En over cijfers en rapporten. Ergens in een kast moet nog een rapportje slingeren dat ik in de vijfde klas van de lagere school ontving. Een 2 voor rekenen stond daar op. ‘Voor de moeite’, had de meester, een akelige man die naar sigaren stonk en geniepig in je nekvel kon knijpen, daarbij in de kantlijn geschreven. Want eerlijk gezegd, had hij op bijtende toon bij de rapportuitreiking gesproken, verdiende ik niet meer dan een 1.
  4. Slechts twintig schamele puntjes verdiend
    PREMIUM
    Column Willem van Dam

    Slechts twintig schamele puntjes verdiend

    Verrassing: trof ik zo maar op mijn facebookpagina een uitnodiging aan om aan consumentenonderzoekjes mee te doen. De uitnodiging was vooral gericht aan (oudere) heren die graag tot wel zo’n 300 euro per maand willen bijverdienen. Driehonderd euro! Zo’n buitenkansje laat je niet snel lopen. Zeker niet als je zojuist de afrekening van het energiebedrijf en een aanslag van de Belastingdienst van de deurmat hebt geraapt.