Volledig scherm
PREMIUM
© Ernesta Verburg

Zeeuwse ziekte

Column Wendy WagenmakersZe keken me wat glazig aan. De stilte die volgde, voelde ongemakkelijk. Ik keek van haar naar hem en weer terug, in de hoop dat iemand me uit deze situatie zou bevrijden. Het was duidelijk dat ik iets vreselijks had gezegd.

,,Natuurlijk is Domburg dichterbij”, sprak zij ten slotte, in onvervalst Westkappels dialect. ,,Maar geen haar op mijn hoofd dat we daar ooit naartoe gaan.”

  1. Nooit meer zou hij voor de klas gaan staan, nooit nooit nooit
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Nooit meer zou hij voor de klas gaan staan, nooit nooit nooit

    Bij de ingang van het schoolgebouw zat een vrouw. Al van verre zag ik haar wilde armbewegingen, haar hoofd dat steeds achterover zwaaide. Drugs, dacht ik, en ik vertraagde mijn pas. Dichterbij gekomen zag ik dat ze iets vast had. Een kind. Een jongen van zeker een jaar of tien. Zijn ogen spuwden vuur, de spieren in zijn witte armpjes stonden strakgespannen. Maar zijn moeder was sterker. Nog net.

Columns