Volledig scherm
PREMIUM
Wendy Wagenmakers. © Ernesta Verburg

Volwassen worden, dat lijkt me wel wat

COLUMN WENDY WAGENMAKERSGoede voornemens, ik begin er niet meer aan. Minder eten, minder drinken, meer bewegen - allemaal nodig, elk jaar weer, elk jaar méér vooral ook, maar aangezien er op nieuwjaarsdag niet veel anders op zit dan lamlendig netflixen en lunchen met de laatste oliebollen en het bodempje champagne dat nog rest, zijn de beloften alweer verbroken voor het jaar goed en wel van start is gegaan.

Misschien maar eens over een andere boeg gooien dan. Volwassen worden, dat lijkt me wel wat. Geen columns meer schrijven over mijn schoonfamilie, geen collega’s meer tekenen tijdens vergaderingen, socializen op het schoolplein. Koffie leren drinken, het woordje ‘druk’ mijden als me wordt gevraagd hoe het gaat, écht bij mensen langsgaan als ik dat beloof te doen. Niet meer ‘O God’ en ‘Jezus’ roepen als ik me in christelijke kringen begeef, niet meer ‘kutkat’ zeggen in het bijzijn van mijn kinderen, niet meer tekeningen dezelfde dag nog bij het oud papier gooien. Een hond nemen. Dingen loslaten, mensen loslaten, telefoon loslaten. Geen weken meer rondrijden met een veredelde milieustraat in mijn kofferbak. Niet meer in slaap vallen tijdens het voorlezen. Geen hond nemen.

  1. Scootmobiel als toppunt van integratie
    PREMIUM
    COLUMN WENDY WAGENMAKERS

    Scootmo­biel als toppunt van integratie

    Aan de rand van het zebrapad stond een scootmobiel. Er zat een man in die leek op Pamuk, van Van Kooten en De Bie, met een borstelige snor en een gebreide gebedsmuts. Over de rugleuning hing een oranje veiligheidshesje. Kennelijk kwam hij net van de markt, want in zijn mand zat een grote zak met peren. Van de andere kant kwam een andere man. Die moest schijnbaar nog naar de markt, want onder zijn arm klemde een opgevouwen boodschappentas.
  2. Een frietje voor de prinses
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Een frietje voor de prinses

    Altijd als ik door de Hobeinstraat in Vlissingen fiets, werp ik even een blik op de hippe hamburgertent die vroeger nog gewoon cafetaria De Smulpaap heette. Daar, achter de frituur heb ik ooit een gesprek gevoerd met Máxima. Of ja, een paar woorden gewisseld waarna de RVD me vakkundig afkapte en ik deemoedig opzij stapte. Ik had een raar jasje aan en een gekke kriebel in mijn buik. Voor het eerst was ik nerveus voor een klusje van de krant.

Columns