Wendy Wagenmakers.
Volledig scherm
PREMIUM
Wendy Wagenmakers. © Ernesta Verburg

The Handmaid’s Tale is gruwelijk, en toch zou iedereen ‘m moeten kijken

Sinds Delta met dat rare kastje kwam en wij drie afstandsbedieningen nodig hadden om onze middeleeuwse beeldbuis te bedienen, zijn we thuis aangewezen op streamingsdiensten. Dat bevalt uitstekend. Ik was een matig televisiekijker, maar inmiddels ben ik een volleerd bingewatcher. We verslijten de ene serie na de andere.

  1. Monsters zijn het, die snoezige pluizebolletjes met hun poepsiewoepsiestaartjes
    PREMIUM
    COLUMN WENDY WAGENMAKERS

    Monsters zijn het, die snoezige pluizebol­le­tjes met hun poepsie­woep­sie­staart­jes

    Toen ik klein was, hadden we twee hondjes. Poedel Cindy en maltezer Suzy. Het waren hondjes waar je weinig aan had en die bovendien doodgingen voordat ik überhaupt een bal naar ze kon gooien. Daarna heb ik acht jaar gezeurd om nieuwe hondjes. Pas op mijn tiende verjaardag was daar het grote cadeau met beweging en een pislucht. Er zat een konijn in. Zo’n witte met rode ogen. Ik was dolgelukkig met Whoopi, maar mijn vader ging ervan snotteren. Na een maand moest Whoopi weg.
  2. 
Zoals altijd in mijn leven pakte de werkelijkheid weer eens totaal anders uit
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Zoals altijd in mijn leven pakte de werkelijk­heid weer eens totaal anders uit

    Het is een prestatie die ik van mijn leven niet zal evenaren: drie kinderen baren binnen een tijdsbestek van zes weken (niet in hetzelfde jaar, dat zou er nog eens bij moeten komen) waarin we ook de verjaardag vieren van Sinterklaas en de geboorte van kindeke Jezus én het nieuwe jaar feestelijk inluiden. Om bij te komen van alle cadeau- en traktatiestress togen we naar ‘s-Heer Arendskerke voor een heerlijk middagje ontspannen bij ‘t Klok’uus.
  3. 
Voor politici gelden blijkbaar andere regels dan voor gewone stervelingen
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Voor politici gelden blijkbaar andere regels dan voor gewone stervelin­gen

    Hoe het ging? Ze trok haar mondkapje wat hoger en slaakte een diepe zucht. Gelijk had ik weer spijt. Natuurlijk ging het ronduit slecht en daar moest ik haar zo nodig aan herinneren. Vlug keek ik de andere kant op, maar haar ogen haalden de mijne terug. ,,Nou, kijk maar eens achter je.” Ik keek achter me. ,,Zie je hoe druk het is bij het Kruidvat? Boeken zijn ze er gaan verkopen. Onze boeken!”

Columns