Volledig scherm
PREMIUM
Wendy Wagenmakers. © Ernesta Verburg

Mijn dochter verstijfde bij de aanblik van haar vacuüm verpakte moeder

COLUMN WENDY WAGENMAKERSIk moet afvallen. Dat riep ik dertig kilo geleden ook al, maar toen vond mijn huisgenoot dat nog ongezellig. Inmiddels zijn we op een punt gekomen dat hij zwijgt als ik volumineuze vrouwen aanwijs en schaapachtig vraag of ik misschien dáár op lijk. Hij geeft me ook geen ijsjes meer.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Nooit meer zou hij voor de klas gaan staan, nooit nooit nooit
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Nooit meer zou hij voor de klas gaan staan, nooit nooit nooit

    Bij de ingang van het schoolgebouw zat een vrouw. Al van verre zag ik haar wilde armbewegingen, haar hoofd dat steeds achterover zwaaide. Drugs, dacht ik, en ik vertraagde mijn pas. Dichterbij gekomen zag ik dat ze iets vast had. Een kind. Een jongen van zeker een jaar of tien. Zijn ogen spuwden vuur, de spieren in zijn witte armpjes stonden strakgespannen. Maar zijn moeder was sterker. Nog net.

Columns