Ernesta Verburg
Volledig scherm
PREMIUM
© Ernesta Verburg

Lekker scheppen bij restaurant Tafelen

Column Wendy WagenmakersHoera, het is december. Feestmaand december. Ik heb het gepresteerd om die maand drie kinderen jarig te laten zijn. Dat betekent - behalve Sinterklaas en kerst - ook nog drie verjaardagen, drie kinderfeestjes, een keer of tien trakteren en een berg cadeautjes waar je misselijk van wordt. Goed getimed, ja. Kop ‘m maar in.

  1. Een apparaatje dat me aanmoedigt water te drinken, met virtueel vuurwerk tot besluit - hoe heb ik ooit zonder gekund?
    PREMIUM
    column wendy wagenmakers

    Een apparaatje dat me aanmoedigt water te drinken, met virtueel vuurwerk tot besluit - hoe heb ik ooit zonder gekund?

    Daar stond ik dan, met een kar vol gehaktballen, siroopflessen, afwasborstels en een pluchen olifant ter grootte van een Toyota Aygo (oké, en een zak Daim-chocolaatjes). Spullen die in niets leken op de uitverkochte SKÅDIS ophangborden waarvoor ik eigenlijk kwam, maar ja, je worstelt je op je vrije zaterdagmiddag niet voor niets door de blauw-gele hel heen. En waar had ik nou die #*&$%!-auto gelaten?
  2. En maar opscheppen over lege stranden na etenstijd
    PREMIUM
    column wendy wagenmakers

    En maar opscheppen over lege stranden na etenstijd

    Hoe langer ik in Zeeland woon, hoe meer eigenaardigheden me opvallen. ‘Ergens om komen’, liefst nog zonder spatie, was de eerste. ‘Da’s geen waar!’ de tweede, op de voet gevolgd door ‘laat maar doen’ wanneer je het juist níet moet doen. En als je goed luistert, hoor je vreemde vervoegingen: je hebben, je gaan... Maar de laatste tijd valt me een nieuwe op: Zeeuwen gaan niet naar hét strand, nee, ze gaan naar stránd. Naar strand, zonder het.