Wendy Wagenmakers
Volledig scherm
PREMIUM
Wendy Wagenmakers © Ernesta Verburg

Je zal maar 18 zijn in 2020

column wendy wagenmakersGewoon met scherp schieten. Opsluiten, dat kansloze tuig. Schaam je kapot, ouders. De reacties onder het artikel over de relletjes in Souburg getuigden weer van empathie, barmhartigheid en intense naastenliefde.

  1. Een apparaatje dat me aanmoedigt water te drinken, met virtueel vuurwerk tot besluit - hoe heb ik ooit zonder gekund?
    PREMIUM
    column wendy wagenmakers

    Een apparaatje dat me aanmoedigt water te drinken, met virtueel vuurwerk tot besluit - hoe heb ik ooit zonder gekund?

    Daar stond ik dan, met een kar vol gehaktballen, siroopflessen, afwasborstels en een pluchen olifant ter grootte van een Toyota Aygo (oké, en een zak Daim-chocolaatjes). Spullen die in niets leken op de uitverkochte SKÅDIS ophangborden waarvoor ik eigenlijk kwam, maar ja, je worstelt je op je vrije zaterdagmiddag niet voor niets door de blauw-gele hel heen. En waar had ik nou die #*&$%!-auto gelaten?
  2. Elke ochtend schaam ik me weer als mijn iPhone toont hoeveel uren ik online heb doorgebracht
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Elke ochtend schaam ik me weer als mijn iPhone toont hoeveel uren ik online heb doorge­bracht

    In gedachten verzonken liep ik naar de oversteekplaats verderop in de straat. Het was nog geen half negen in de ochtend en thuis was de naam Poetin al drie keer gevallen, er raasde een colonne grijze auto’s voorbij en het begon te regenen. Ik boog mijn hoofd zodat mijn wenkbrauwen hun werk konden doen en toen zag ik daar, tussen de grijze tegels, ineens een bloemetje. Een klein lief geel bloemetje. Precies wat ik nodig had.