Wendy Wagenmakers, column
Volledig scherm
PREMIUM
Wendy Wagenmakers, column © Ernesta Verburg

‘Jaaaaaa, píkzwart!’, krijste ze boven de naderende fanfare uit

Column Wendy WagenmakersWe stonden naast bloemenhandel Van Belzen, in het achterste stukje van de Walstraat waar ook een tattooshop zit, een notaris, een kapper, de Wereldwinkel, een café waar je tot voor kort met een jointje aan de bar kon zitten en een café dat voor altijd de kroeg van Daan Bruinooge zal blijven, hoe vaak de tent ook van naam verandert.

  1. Monsters zijn het, die snoezige pluizebolletjes met hun poepsiewoepsiestaartjes
    PREMIUM
    COLUMN WENDY WAGENMAKERS

    Monsters zijn het, die snoezige pluizebol­le­tjes met hun poepsie­woep­sie­staart­jes

    Toen ik klein was, hadden we twee hondjes. Poedel Cindy en maltezer Suzy. Het waren hondjes waar je weinig aan had en die bovendien doodgingen voordat ik überhaupt een bal naar ze kon gooien. Daarna heb ik acht jaar gezeurd om nieuwe hondjes. Pas op mijn tiende verjaardag was daar het grote cadeau met beweging en een pislucht. Er zat een konijn in. Zo’n witte met rode ogen. Ik was dolgelukkig met Whoopi, maar mijn vader ging ervan snotteren. Na een maand moest Whoopi weg.
  2. Dankzij Delta heb ik geen BN’ers meer in mijn leven
    PREMIUM
    column wendy wagenmakers

    Dankzij Delta heb ik geen BN’ers meer in mijn leven

    Het was een jaar of vier geleden toen alle klanten van Delta een kastje moesten installeren om nog televisie te kunnen blijven kijken. Althans, mits je niet beschikte over een middeleeuwse beeldbuis met knoppen en een kont - zoals ik. Na urenlange chats met ^Ferry en ^Amy en het vooruitzicht van nóg een afstandsbediening op tafel heb ik de handdoek in de ring gegooid. Dan maar geen kabeltelevisie meer.
  1. Jan de Tietenman
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Jan de Tietenman

    Daar gaan we dan, het WK dat niemand wilde. En ik al helemaal niet, zou ik normaliter zeggen. Ik háát voetbal. Vroeger al, toen ik op het schoolplein zag hoe alle jongens moesten voetballen om erbij te horen en later, toen ik diezelfde jongens zichzelf vol zag gieten ter voorbereiding op een wedstrijd van Helmond Sport, de naam die intussen in gotische letters op armen en ruggen was vereeuwigd, het domme geschreeuw met homo’s en kanker, de apengeluiden, de Hitlergroeten, en hoe na afloop bushokjes werden gesloopt omdat TOP Oss een puntje meer had gescoord.
  2. En anders kan Sigrid Kaag altijd nog Jacques Suurmond bellen
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    En anders kan Sigrid Kaag altijd nog Jacques Suurmond bellen

    Ik werkte een jaar of vier bij de krant toen ik door mijn chef naar de begrotingsraad van de gemeente Vlissingen werd gestuurd. Ik verstijfde. In mijn prille loopbaan had ik van alles gedaan: rienkriej-reportages, interviews met jubilerende echtparen, wethouders aan de tand gevoeld over gevaarlijke kruispunten, de plaatselijke PvdA ondersteboven gekeerd; het lukte allemaal, maar financiële stukken liet ik steevast aan me voorbij gaan. En dan moest ik, die op het vwo economie inruilde voor Latijn en een gat in de lucht sprong met een 2,8 voor wiskunde (A, natuurlijk) omdat ik zo nét een vijf haalde en ternauwernood mijn diploma binnen had, naar de begrotingsraad en het nog uitleggen aan onze lezers ook? Meester Pijs zou zich de ballen uit zijn broek lachen.