Wendy Wagenmakers, column
Volledig scherm
PREMIUM
Wendy Wagenmakers, column © Ernesta Verburg

Het was maar een grápje!

column Wendy WagenmakersTerwijl ons land zich druk maakte om de brievenbus van Wopke Hoekstra en de kussentjes van Sigrid Kaag, zette collega-politicus Thierry Baudet de volgende stappen in zijn fascistische opmars. Op een kale Maaskade in Cuijk fantaseerde hij over zijn eigen Forum-land met ‘eigen scholen, eigen ziekenhuizen, eigen woningcorporaties... eigen leger’, gevolgd door dat misselijke het-was-maar-een-grápje-lachje.

  1. Het is oké om Finoegrische theaterwetenschappen te studeren
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Het is oké om Finoegri­sche theaterwe­ten­schap­pen te studeren

    ,,Haha, goed hè?” Glunderend keek de jongen zijn eigen woonkamer rond, alsof hij het zelf ook nog niet helemaal kon geloven. Er stonden verhuisdozen in een hoek, de stoelen zaten nog in plastic. Als rechtgeaarde Hollander, die naar Rotterdam was gereden om een tweedehands telefoontje op te halen, ga je dan toch rekenen: 23 jaar, nog maar zes jaar geleden met zijn familie naar Nederland gevlucht en nu al een splinternieuw appartement in een van de grootste steden van Nederland - hóe dan? Ramin zag mijn verwondering en gaf zelf antwoord. ,,Ik ben fietsenmaker. En ik heb heel veel werk.”
  2. Zelfs van een vinvis kijken we in Zeeland amper meer op
    PREMIUM
    column wendy wagenmakers

    Zelfs van een vinvis kijken we in Zeeland amper meer op

    Veertig weken zwanger was ik toen ik op een koude decemberdag met mijn kinderen stond te staren naar een dode potvis op het strand van Domburg. De potvis die zo nodig Pieter moest worden genoemd. Het was triest om te zien: het dode dier met zijn neus tegen de paalhoofden, de mensen die poseerden met het veertien meter lange lijk, het water dat steeds roder kleurde. Ik vroeg me wat me bezielde om er naartoe te gaan.
  3. Een apparaatje dat me aanmoedigt water te drinken, met virtueel vuurwerk tot besluit - hoe heb ik ooit zonder gekund?
    PREMIUM
    column wendy wagenmakers

    Een apparaatje dat me aanmoedigt water te drinken, met virtueel vuurwerk tot besluit - hoe heb ik ooit zonder gekund?

    Daar stond ik dan, met een kar vol gehaktballen, siroopflessen, afwasborstels en een pluchen olifant ter grootte van een Toyota Aygo (oké, en een zak Daim-chocolaatjes). Spullen die in niets leken op de uitverkochte SKÅDIS ophangborden waarvoor ik eigenlijk kwam, maar ja, je worstelt je op je vrije zaterdagmiddag niet voor niets door de blauw-gele hel heen. En waar had ik nou die #*&$%!-auto gelaten?