Volledig scherm
PREMIUM
Wendy Wagenmakers, column © Ernesta Verburg

Eenmaal in het mortuarium draaide ik direct weer om. Dat is ‘m niet hoor, lachte ik iets te hard

Column Wendy WagenmakersHet was de eerste nacht dat onze baby in zijn eigen kamertje sliep toen we werden gewekt door het schijnsel van een zaklamp. De deurbel ging. Ik keek naar buiten en zag een politiewagen op de stoep.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Nooit meer zou hij voor de klas gaan staan, nooit nooit nooit
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Nooit meer zou hij voor de klas gaan staan, nooit nooit nooit

    Bij de ingang van het schoolgebouw zat een vrouw. Al van verre zag ik haar wilde armbewegingen, haar hoofd dat steeds achterover zwaaide. Drugs, dacht ik, en ik vertraagde mijn pas. Dichterbij gekomen zag ik dat ze iets vast had. Een kind. Een jongen van zeker een jaar of tien. Zijn ogen spuwden vuur, de spieren in zijn witte armpjes stonden strakgespannen. Maar zijn moeder was sterker. Nog net.

Columns