Wendy Wagenmakers.
Volledig scherm
PREMIUM
Wendy Wagenmakers. © Ernesta Verburg

De plek van De Visser op de markt was leeg, er was niemand te zien

column wendy wagenmakersStond ik dan. Met mijn boodschappentas. Natuurlijk had ik in de krant gelezen dat ze failliet waren, dat ze er deze week niet zouden zijn. Toch stiefelde ik naar de vaste vrijdagstek, als iets vanzelfsprekends, een stukje hoop misschien. Je weet nooit. Maar de plek was leeg, er was niemand te zien.

  1. En anders kan Sigrid Kaag altijd nog Jacques Suurmond bellen
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    En anders kan Sigrid Kaag altijd nog Jacques Suurmond bellen

    Ik werkte een jaar of vier bij de krant toen ik door mijn chef naar de begrotingsraad van de gemeente Vlissingen werd gestuurd. Ik verstijfde. In mijn prille loopbaan had ik van alles gedaan: rienkriej-reportages, interviews met jubilerende echtparen, wethouders aan de tand gevoeld over gevaarlijke kruispunten, de plaatselijke PvdA ondersteboven gekeerd; het lukte allemaal, maar financiële stukken liet ik steevast aan me voorbij gaan. En dan moest ik, die op het vwo economie inruilde voor Latijn en een gat in de lucht sprong met een 2,8 voor wiskunde (A, natuurlijk) omdat ik zo nét een vijf haalde en ternauwernood mijn diploma binnen had, naar de begrotingsraad en het nog uitleggen aan onze lezers ook? Meester Pijs zou zich de ballen uit zijn broek lachen.
  2. Of we boven niet nog wat sieraden hadden liggen, goud ofzo
    PREMIUM
    column

    Of we boven niet nog wat sieraden hadden liggen, goud ofzo

    Het was rommelroute in de straat, en al maanden liep ik anders door ons huis dan anders. Alles wat ik tegenkwam, werd automatisch door een rommelroutefilter gehaald. Schilderijtjes die toch nooit meer aan onze muren komen: weg ermee. Kleren die we toch nooit meer dragen: ook weg. Wat deden we eigenlijk met die oude lampen? En die Lego, ging iemand die nog ooit gebruiken? Die Frozen-jurken konden onderhand ook wel eens weg.