1. 
Voor politici gelden blijkbaar andere regels dan voor gewone stervelingen
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Voor politici gelden blijkbaar andere regels dan voor gewone stervelin­gen

    Hoe het ging? Ze trok haar mondkapje wat hoger en slaakte een diepe zucht. Gelijk had ik weer spijt. Natuurlijk ging het ronduit slecht en daar moest ik haar zo nodig aan herinneren. Vlug keek ik de andere kant op, maar haar ogen haalden de mijne terug. ,,Nou, kijk maar eens achter je.” Ik keek achter me. ,,Zie je hoe druk het is bij het Kruidvat? Boeken zijn ze er gaan verkopen. Onze boeken!”
  2. Na masturbatietips en een pindabakjesprotocol komt de Rijksoverheid nu met een sneeuwbalreglement
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Na masturba­tie­tips en een pindabak­jespro­to­col komt de Rijksover­heid nu met een sneeuwbal­re­gle­ment

    Na weken van deprimerende nieuwsberichten, collectieve somberheid en grijzige uitzichtloosheid was daar eindelijk iets om naar uit te kijken: sneeuw! En dan niet van die zielige natte kledder, maar echte vlokken die het land zouden omtoveren in een sprookjesachtig winterwonderland. Sneeuwpoppen, sneeuwballen en misschien nog lekker schaatsen ook. Precies wat we nodig hadden.
  3. Er zit nog wel meer tussen volgzame burgers en doorgedraaide kwakzalvers
    PREMIUM
    column wendy wagenmakers

    Er zit nog wel meer tussen volgzame burgers en doorge­draai­de kwakzal­vers

    ,,Ik ben verdomme arts. Ik ben hier aan het vechten voor de vrijheid van ons land. Ze zijn hier in dit land mensen aan het vermoorden met vaccins en daar vecht ik voor. Het is verschrikkelijk wat hier gebeurt. (...) Het leven wordt platgelegd. En als er nu iets aan de hand was. In maart, toen hadden we corona. Maar nu is er geen corona. Laat je niks wijsmaken. Er ligt niemand op de IC. De artsen faken alles. Die krijgen voor iedere patiënt 20.000 euro.”
  1. Vlissingen, waar RAL 7016 asbak steevast is uitverkocht
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Vlissingen, waar RAL 7016 asbak steevast is uitver­kocht

    Ruim een week geleden stond het halve land op zijn kop om het huis van Guus Meeuwis. De Tilburgse zanger blijkt niet alleen lelijke muziek voort te brengen, maar ook op andere vlakken over slechte smaak te beschikken: aan de rand van Tilburg, op zich al geen toppunt van idylle, heeft hij een prachtig landhuis laten slopen om er een raamloze blokkendoos voor te laten terugbouwen. Een soort crematorium, helemaal grijs.
  1. En zo stond Team Trump te pruttelen tussen een crematorium en een dildoshop
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    En zo stond Team Trump te pruttelen tussen een crematori­um en een dildoshop

    Dus toen Donald Trump een big press conference aankondigde bij het Four Seasons Hotel, bleek dat niet de goudomrande wolkenkrabber waar je voor 9500 dollar per nacht in de presidentiële suite uitkijkt over de skyline van Philadelphia, maar een aftands tuincentrum aan de rand van de stad. En zo stond de Republikeinse advocaat Rudy Giuliani even later onzin te pruttelen voor een garagedeur, tussen een crematorium en een dildoshop.
  2. Weer zo’n muts die niet weet wat een lasdoos is
    PREMIUM
    column wendy wagenmakers

    Weer zo’n muts die niet weet wat een lasdoos is

    De laatste weken kom ik nogal eens bij de bouwmarkt, als ik eropuit ben gestuurd om materiaal te halen voor ons nieuwe huis. En dan sta ik daar in die betonnen gangen omhoog te turen langs metershoge stellages en bedenk ik dat ik eigenlijk helemaal niet weet hoe dik die planken moeten zijn, welk cement we moeten hebben en wat een lasdoos eigenlijk is. En dan bel ik maar naar huis om het te vragen en kijken al die mannen in hun besmeurde overalls me aan van ‘daar heb je weer zo’n muts die niet weet wat een lasdoos is’ en en dan smijt ik nog snel die zak zandcement heel stoer over mijn schouders, maar het helpt allemaal niet.
  1. Drie uur verder was ik, drie uur en een veelvoud aan tranen
    PREMIUM
    COLUMN WENDY WAGENMAKERS

    Drie uur verder was ik, drie uur en een veelvoud aan tranen

    Je hebt mensen die een maand voordat ze op vakantie gaan alle spullen al klaarleggen. Keurig gestreken kledingsetjes, toilettassen met van die handige flaconnetjes, paspoorten, ANWB-pasjes, reserveringen geprint en wel. En je hebt mensen die de avond voor vertrek alles wat toevallig niet in de wasmand zit in een tas proppen en de rest van de vakantie bij de Pharmacie in de rij staan voor muggenspray en zonnebrandcrème.
  1. Maar ik weet alles van het liefdesleven van Peter Jan Rens
    COLUMN WENDY WAGENMAKERS

    Maar ik weet alles van het liefdesle­ven van Peter Jan Rens

    Het was na middernacht en ik moest écht gaan slapen, want was het niet de wekker dan was het wel een kind dat me over zes uur wakker zou rammelen, maar ik moest en zou weten hoe het gaat met de jongste zoon van Donald Trump en voor ik het wist scrolde ik door de insta’s van zijn voltallige kroost, bekeek ik interieurfoto’s van zijn penthouse in New York, fitnessvideo’s van zijn ex en de foute grappen van zijn oudste zoon.
  2. Alleen twee dikke beentjes staken nog boven de golven uit
    PREMIUM
    column wendy wagenmakers

    Alleen twee dikke beentjes staken nog boven de golven uit

    Het mag dan allemaal niet zo monumentaal zijn, verre van hip en happening, de bewoners onverstaanbaar: voor mij is er geen dierder plek op aard dan Westkapelle. Nergens smaken de frietjes zo lekker als bij de vuurtoren, nergens kijk je verder weg over het water dan daar. Dus draaiden we zondag nog voor zeven uur onze ouwe Bedford de zonverlichte Zeedijk op om een plekje te zoeken. Tien minuten later lag de oudste telg al in het water, sloeg de jongste de eerste paal van haar zandkasteel en zuchtte de middelste om mama’s superlatieven.
  3. De dag dat ik me te pletter rijd voor een kentekenplaat
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    De dag dat ik me te pletter rijd voor een kenteken­plaat

    Het scheelde niet veel. Ik voelde de bermbobbels al onder mijn banden denderen, zag een flits van een vangrail. Door mijn lijf schoot een ferme hittegolf. Een snelle zwaai aan het stuur, een blik in de achteruitkijkspiegel en een kuchje om net te doen of er niks gebeurd was. Maar mijn hart klopte nog in mijn keel. Hoe had ik dit de mannen van Kuzee moeten uitleggen? Ik zag de meewarige blik van mijn hoofdschuddende huisgenoot alweer voor me. Eenmaal thuis keek ik op mijn iPhone en zag een vage vlek van iets wat net zo goed een fietspad in de regen zou kunnen zijn. Maar het was toch echt een Duitse Mazda met nummerbord KUSJE-59, waarvoor ik mijn leven riskeerde.