1. Monsters zijn het, die snoezige pluizebolletjes met hun poepsiewoepsiestaartjes
    PREMIUM
    COLUMN WENDY WAGENMAKERS

    Monsters zijn het, die snoezige pluizebol­le­tjes met hun poepsie­woep­sie­staart­jes

    Toen ik klein was, hadden we twee hondjes. Poedel Cindy en maltezer Suzy. Het waren hondjes waar je weinig aan had en die bovendien doodgingen voordat ik überhaupt een bal naar ze kon gooien. Daarna heb ik acht jaar gezeurd om nieuwe hondjes. Pas op mijn tiende verjaardag was daar het grote cadeau met beweging en een pislucht. Er zat een konijn in. Zo’n witte met rode ogen. Ik was dolgelukkig met Whoopi, maar mijn vader ging ervan snotteren. Na een maand moest Whoopi weg.
  2. Onderstroom, het festival met het mooiste decor van het land: Vlissingen
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Onder­stroom, het festival met het mooiste decor van het land: Vlissingen

    Een beetje onhandig schuifelden de vrouwen met hun tassen en paraplu’s tussen de stoeltjes door. In het midden wilden ze zitten, recht voor het podium. Maar precies daar hingen oranje hesjes. ,,Moet je daar nu...”, stamelde de een. Nee, zei de ander. ,,Juist niet. Hier moeten we zitten.” Ze plofte neer, op een stoel zonder hesje. Toen ze na wat gerommel in haar tas merkte dat haar gezelschap nog steeds stond te hannesen, tikte ze met haar hand op het stoeltje naast haar. ,,Hier. Gewoon naast mij. Het mag weer.”
  1. De zogenaamde lichtwerkers, met hun intergalactische zilverwater
    PREMIUM
    column wendy wagenmakers

    De zogenaamde lichtwer­kers, met hun intergalac­ti­sche zilverwa­ter

    Eerst probeerde ik het met een vork. Toen dat niet werkte, pakte ik een sleutel. Maar ook die donderde direct van mijn bovenarm. Jammer. Het had me wel handig geleken, aangezien ik nogal eens moet zoeken naar mijn sleutels. En hoewel ik me had verheugd op een sterk signaal in mijn stralingsvrije achtertuin, viel ook die 5G behoorlijk tegen. Ook zijn mijn borsten niet twee cupmaten gegroeid en voor zover ik weet is ook niemand in mijn omgeving spontaan onvruchtbaar geraakt. Kortom: slap shotje, dat Pfizer.
  1. 
Na al die jaren tussen schreeuwende junks lag ik wakker van koolmeesjes die een liedje zongen
    PREMIUM
    Column Wendy Wagenmakers

    Na al die jaren tussen schreeuwen­de junks lag ik wakker van koolmees­jes die een liedje zongen

    Volwassen worden, schreef ik eind 2019 als voornemen voor 2020, dat leek me wel wat. Amper een half jaar later kochten we een grotemensenhuis in een grotemensenbuurt aan de rand van de stad (‘Helemaal dáár?!’ zeggen Vlissingers dan, alsof je emigreert naar de Australische bush) en moesten we over zoveel grotemensendingen gaan nadenken dat we thuis alleen nog maar praten over hypotheken, raamkozijnen, afkortzagen, stopcontacten en spouwmuurisolaties. Alles wat ik als kind zo vreselijk verafschuwde.