Volledig scherm
Patricia de Milliano serveert mosselen. © Peter Nicolai

Voor Bambi komen we graag terug

recensieBij culinair genot denk je niet meteen aan Oostburg. Een mens kan zich vergissen.

We hebben ons rond gegeten met kerst, oliebollen gepropt met oud en nieuw. Wat doe je dan op 6 januari? In de cold turkey-week na de feestdagen proberen we de stemming erin te houden. Op een druilerige zaterdagavond happen we in Oostburg. Het nachtleven is er turbulent, maar dat is deze avond vooral te danken aan een ferme westerbries. Geen kip op straat. Tout Oostburg zit vast in het  Ledeltheater te luisteren naar meestergitarist Jan Akkerman.

Nou zijn wij ook fan, doch vooral van lekker eten. Dat kan in De Eenhoorn, een  kloeke kast op de hoek van de Markt. Chef Peter de Milliano staat er al sinds de middeleeuwen aan de kachel. Er is vorig jaar wel iets veranderd. Zijn partner Patricia de Milliano, die u mogelijk kent als CDA-Statenlid, staat tegenwoordig ook in de zaak. Het stel is nu eigenaar. De aanleiding is droevig: een overlijden in de familie.

Leuke zaak?

Het team van De Eenhoorn omzwachtelt je als de beste sportbandage. Dat begint bij de deur, die een jongeman voor je opentrekt. Patricia geeft een hand en vervolgens een rondleiding. Wijst op het homarium waarin kreeft kruipt en oesters zich lam filtreren. Op de open gashaard die centraal in het restaurant letterlijk een warme sfeer schept. En de kerstboom staat er nog. ,,Dat mag tot Driekoningen. Morgen gaat hij weg.’’, knipoogt ze.

Vier jaar terug is het restaurant verbouwd. De Eenhoorn draagt nu de kleuren van een loofbos. Bruin, grijsbruin, groen. Stemmige kleuren, smaakvol meubilair, alles strak in de verf, ook het podium waar menige dorpsklucht zich heeft afgespeeld, maar waar je nu gezellig met vrienden kunt loungen. Als je aan de ronde tafels neerploft in de opgeknapte ouderwetse armstoelen, krijg je even het gevoel weer op een PSD-veerboot te vertoeven. Zit goed en je wordt niet zeeziek.

Wat schaft de pot?

Volledig scherm
Amuses met onder meer gekookte gamba's. © Peter Nicolai

Peter kookt klassiek (Frans), gebruikt weinig zout en uitsluitend goede verse producten met een accent op schaal- en schelpdieren, vis en vlees. Geen figuurzaag, pincet of geleispuit, Peter houdt van recht toe recht aan. Hij maakt wel alles zelf. Dat proeven we als hij ons bedelft onder fijne amuses: een majestueuze mousse van gerookte forel, alikruiken of kreukels op zijn Zeeuws, boterzachte gamba’s, zelfgebakken chips met een fijne kruidenmix (ui, knoflook, paprika, kerrie) en knapperige broodjes. De roomboter is op kamertemperatuur en samen met een glaasje met vlierbessen verrijkte cava begint het feestmaal uitstekend.

Houdt hij dat niveau vast?

Dat lukt aardig. De ganzenleverterrine met uien-rozijnenchutney en zelfgebakken rozijnenbrood is een heerlijk huwelijk van zoet en hartig. Mijn lichtgebonden vissoep mag er ook zijn, al vinden we dat in een Zeeuws restaurant gamba’s eigenlijk niet thuishoren in een vissoep. Geef ons maar kokkels en mesheften. De bijgeleverde rouille zet je bovendien in vuur en vlam. Prangend pikant. We laten hem staan, anders moeten we de brandweer van Oostburg bellen.

Blijer word ik van de gebakken kabeljauw, die wat sporen van verbrande boter torst. Wel een lekker sappig visje. De huisgemaakte, luchtige aardappelkroketten zijn ook verrukkelijk. Jammer dat de romige tartaarsaus dan weer aan de zoute kant is. Mijn tafeldame treft het beter met het hertenhaasje van de reefilet. Prachtig rood-rosé bereid op de bakplaat. Eén van de malste stukjes vlees die we in jaren hebben geproefd. Gretig haalt ze Bambi door de pittige portsaus, die – helaas te vaak in restaurants – dit keer geen zoete smurrie is. En als De Eenhoorn dan ook nog heerlijke glazen wijn op de juiste temperatuur schenkt (zijdezachte Argentijnse malbec met donkerfruit en een pepertje en een florale, sappige ZuidAfrikaanse chardonnay-viognier), zitten we vast net zo fijn te dineren als in Villa Eikenhorst.

Desserts?

Volledig scherm

Smakelijk! Decente frambozenparfait met een balletje limoncello-ijs, geserveerd met verse aardbei, bramen, bosbessen en rode bessen. Peters variant op de Dame Blanche bevat een zelfgemaakte krokante schuit waarop vanilleijs en rode bessen meevaren. De – hulde! – niet te zoete warme chocoladesaus mag je er zelf overheen gieten. 

Vegetariërs, kijk ergens anders. In De Eenhoorn eet je lekker klassiek zonder strapatsen, 
dus niet al te complex. De passie van de chef kost een paar knaken, maar als je daar 30 euro vanaf trekt voor het warme bad waarin de attente bediening je dompelt, is een retourtje Oostburg zijn prijs waard.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement