Volledig scherm
Gastheer Reinier van der Kammen (roze overhemd), chef-kok Edwin Ossewaarde (rechts) en leerling-kok Manon Rijnhout © Marcelle Davidse

Recensie Oesterput 14: Gewoon perfecte vis op zijn 'Yeses'

YERSEKE - Eten met je neus boven een zilt geurende oesterput. Zeeuwser wordt het niet. In Yerseke kun je dat zeeparfum gratis opsnuiven bij Oesterput 14.

Oesterput 14 is het vervolg op Zee/Land/Zilt, het restaurant waaraan twee sterren chef Edwin Vinke van De Kromme Watergang in Slijkplaat in juni 2016 zijn naam verbond. En waarvoor zijn gade Blanche het postmoderne interieur (wit meubilair, veel glas, kale maar wel verwarmde betonnen vloer) ontwierp. Wij aten er destijds en waren verrukt over het spartelverse zeebanket. Maar nog geen half jaar na opening was er al herrie in de keuken. Vinke verbrak zijn samenwerking met eigenaar Adriaan van de Plasse, een telg uit de familie die het bedrijf Delta Mossel uitbaat.

Volledig scherm
De tuin van Oesterput 14 © Marcelle Davidse

Het restaurant gaat sindsdien door het leven onder de onweerlegbare naam Oesterput 14. Uiterlijk en innerlijk zijn amper veranderd. Nou ja, een beetje. Er hangen gordijnen, zodat het er nu minder gonst dan in de kantine van de VV Yerseke op een zaterdagse thuiswedstrijd. Gebleven is de prachtige oestervormige bar, de luxe klimaatkamer voor de wijnen en het fraaie terras dat de gast op een weelderig panorama over de putten trakteert.

De Belgen hebben dit culinaire walhalla al lang ontdekt. Zij zitten er zaterdag rond lunchtijd aan de fruits de mer met een fles goede champagne. Zo’n plateau boordevol zeefruit vind je niet in België voor die prijs. Er staat wel een andere equipe in de zaak. Chef Edwin Ossewaarde bestiert de keuken, Reinier van der Kammen is de maître. Als we er op een vrieskoude avond binnenstiefelen, komt een behaaglijke warmte ons tegemoet. Van der Kammen neemt de jassen aan. Een jonge serveerster zet direct een happlank neer: zure mosseltjes, noten en olijven. Ze waarschuwt ons meteen voor overmatig alcoholgebruik: ,,Eén glas wijn voor de Bob kan, meer zou ik niet doen.’’

Is de kaart veranderd?

Ja, er is meer keuze, met name in de vleesdivisie, want die was onder Vinke’s leiding stiefmoederlijk bedeeld. Prijstechnisch kun je niet om het vier gangen tellende menu (39,50) heen. Dus twee keer graag.

Spijt?

Volledig scherm
Gastheer Reinier van der Kammen (roze overhemd), chef-kok Edwin Ossewaarde © Marcelle Davidse

Absoluut niet. De entree is een variatie op de gravad lax: drie plakken smeuïge rauwe zalm die royaal in de dille zitten. De beurre blanc met bieslook wijkt af van het Scandinavische origineel, maar combineert ook aardig. Appel en witlof doneren een frisje. En als je er dan een knapperige bol brood met weldadige olijfolie bij op mag peuzelen, zit je allesbehalve in de put. Net als de zalm arriveert de tweede gang in een wagenwiel van een bord. We ruiken het al van verre: kreeftensoep! En wat voor kreeftensoep? ,,Zo zeg, een hele pittige!’’, blaast mijn tafeldame. De karmozijnrode soep is duidelijk erg lang getrokken. Als een fileermes kerft de pikante soep door je smaakpapillen. En de finale mag dan intens zijn, de soep eten we toch niet zo heet als hij werd opgediend. Kortom, de smaakconcentratie is prachtig zonder dat het een vervelend staartje krijgt. Bovendien zwemmen er veel, mooi bereide, stukjes kreeft in. Goed gedaan chef!

Het hoofdgerecht net zo goed?

Een gerecht op zijn ‘Yeses’. Geen ingewikkeld gedoe, gewoon twee perfect gebakken sliptongen met een kledder boterige aardappelpuree en wat prei waaruit het leven niet totaal is weg gekookt. Geurige friet erbij, met wat mayonaise. In dit ‘menu voor een nette prijs’ is dat een prettig hoofdgerecht. Niks mis met een goede vis. Net zo min als met de Chileense chardonnay – fris, wit fruit, likje honing en decent bittertje – die de sliptong in ere houdt. Leuke aanrader van onze gastheer.

Dan is er zeker wel beknibbeld op het dessert?

Volledig scherm
Oesterput 14 © Marcelle Davidse

We waren even bang dat we met een Dame Blanche-derivaat zouden worden afgescheept (zou ook niet leuk zijn tegenover de interieur-ontwerpster). Maar niks geen cliché-toetje. Chef Ossewaarde heeft er werk van gemaakt. Op het – alweer - autoband grote bord ligt een balkje pannacotta te schitteren. Het is getooid met een frambozengelei, als ook verse frambozen en meringue van yoghurt. Buiten mag het vriezen, binnen is de lente aangebroken. Een heerlijk frisse finale van ons slemp-partijtje. Oké, één krabbel in de kantlijn. Het bolletje yoghurtijs is vrij waterig en valt al snel ten prooi aan dooi. Voor de rest een uitstekend menu dat ons banksaldo niet al te zeer uitput.

Jammer dat het restaurant op zondag gesloten is, maar dat hangt samen met de geloofsovertuiging van de eigenaar. Principes gaan hier boven de kassa!

Volledig scherm
Menu, locatie, rekening en beoordeling © PZC
PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement