Volledig scherm
Een van de gerechten van de kaart: Salmone affumicato. foto's Mark Neelemans

Op zoek naar klassiek Italië

In het markante Arsenaal in Terneuzen zit sinds begin dit jaar een nieuw restaurant van een bekend horecastel uit Terneuzen. De eigenaren van de Graanbeurs zijn een flinke steenworp verderop een nieuw avontuur begonnen: Da Vinci. We gaan op zoek naar de klassieke Italiaanse keuken.

Da Vinci heeft twee indrukwekkende gewelven in het gebouw in bezit genomen; twee grote hoge ruimtes, gemetseld van baksteen. De rechter ruimte is het restaurantgedeelte: hoewel het vol staat met tafeltjes, blijft de ruimte knus aandoen. Aan de linkerkant is het cafégedeelte, waar je ook kunt eten, gek genoeg. De tafeltjes zijn hier wat minder strak gedekt.

Wij kiezen op deze woensdagavond voor een tafeltje op de vide van het café. We hebben van bovenaf zicht op de bar met stoere industriële lampen. Een grote groep (collega's?) staat te borrelen, bij ons boven zijn de tafeltjes bezet met duo's. Het karakter van de ruimte is bewaard gebleven bij de verbouwing: de muren zijn kaal, op de vloer liggen planken, de bar en de trap zijn van hout. Het is functioneel, sfeervol en karakteristiek. Tussen de twee eetgedeelten in is de open keuken, met rustiek-Italiaanse accenten: een rauwe ham met het been er nog aan en een grote uitgeschraapte parmezaanse kaas.

Da Vinci hanteert een eenvoudig principe: je kunt drie gangen eten voor 26,50 of twee voor 22,50. Op die kaart staan Italiaanse klassiekers, zoals carpaccio of lasagna, aangevuld met wat Franse gerechten, gekonfijte eendenbout, of een kogelbiefstuk voor de verstokte vleeseters. De voorgerechten zijn recht-toe- recht-aan: vleeswaren als carpaccio of kalfsfilet of voor de keuken makkelijke vis als gerookte zalmfilet of gamba's.

Ik kies voor de tonijn, omdat het op het eerste gezicht lijkt alsof de kok daar het meeste werk aan heeft. En dat heeft hij uitstekend gedaan: de tonijn is nauwelijks gegrild en dus nog mooi rosé van binnen. De vis is heerlijk gekruid - zilt! - supermals en prachtig metalig van smaak. Het stuk vis ligt op een sponzig plakje hartige cake - olijvenbrioche, zoeken we later nog even na op de kaart - dat van mij best weggelaten had mogen worden. De twee sausjes op het bord zijn lekker, net als de plukjes hippe cressjes, van die smaakvolle kleine blaadjes.

Mijn overbuurvrouw eet een variant op Vitello Tonato, een Italiaanse klassieker die hier Vitello Tartufo heet: niet met tonijn, maar met truffel dus. En dat is een beetje overdreven: het kalfsvlees is lekker, maar de truffelmayonaise is een beetje flauw. De jonge blaadjes sla ('mesclun') zijn lekker, maar we zoeken tevergeefs naar 'het geheim van Da Vinci' dat ons op de kaart beloofd was. Misschien het drilpuddinkje waar kappertjes inzitten?

We kiezen voor het hoofdgerecht weer allebei een Italiaanse classico: ik wil eigenlijk lasagna, maar die is op. Het wordt zwarte spagetti met inktvis. Als het gerecht komt, blijkt dat mijn gulzigheid het heeft gewonnen van mijn oplettendheid: de inktvisjes zitten niet dóór de pasta, maar liggen erop, in een gefrituurd deegkorstje: tempuradeeg, stond op het menu. Het is mijn eigen schuld dus, maar ik had gehoopt op een vissiger pasta: deze is wat basic met blokjes courgette en kleine garnaaltjes erdoor.

Risotto is altijd lastig in een restaurant: het lijkt een simpel gerecht, maar een sublieme risotto vraag toewijding van de kok. Dat is hier niet gelukt: de rijst mist structuur. De smaak is al met al toch heerlijk, en de kokkels die op het gerecht liggen zijn dat ook. Terwijl we aan het hoofdgerecht bezig zijn, stelt onder ons een DJ zijn geluidsinstallatie op om even later over te gaan op een - luide - soundcheck. Jammer, maar het kon niet anders, zal eigenaar Martijn de Groot ons bij het afrekenen vertellen. De volgende dag is er een feestje en de DJ heeft weinig tijd.

We gaan bij de nagerechten nog even door met onze klassieke tour: voor mijn zabaglione, zoete zachte warme eiercrème, die wel een beetje snel inzakt, en een bijzondere tiramisu voor mijn gezelschap. "Het is net pudding", zegt ze, maar lepelt het hele bord met genoegen leeg.

--- Beoordeling ---

Prijs-kwaliteit * * *
Ruim drie sterren: toegankelijk Italiaans eten voor een redelijke prijs. We betaalden 70 euro voor twee. Drie gangen kosten € 26,50.

Entourage * * * *
Bij Da Vinci eet je in een indrukwekkend historisch gewelf.

Bediening * * *
Prima, maar we misten een klein beetje persoonlijke touch.

Conclusie:
Eten voor een breed publiek: een heel prettige aanvulling op het aanbod in Terneuzen.

Da Vinci food, Nieuwstraat 35, 4531 CV Terneuzen. Telefoon: 0115-613001.

welkom@davinciterneuzen.com

www.davinciterneuzen.com

Da Vinci richt zich met nadruk op grotere gezelschappen.

Geopend van woensdag tot en met zondag. Op woensdag en donderdag vanaf 16.00 uur, op vrijdag, zaterdag en zondag vanaf 15.00 uur.